Γ. Κοντογιώργης : Η οδυνηρή αντίφαση μετάβασης σε νέα εποχή

Γ. Κοντογιώργης: Η οδυνηρή
αντίφαση μετάβασης σε νέα εποχή

Σε άλλη ταχύτητα λαοί και πολιτική από το νέο σύστημα
Τι συμβαίνει στις διακρατικές σχέσεις; Γιατί ο πόλεμος, τόσο αίμα και τόση απανθρωπία; Ποιοί λαοί επιβιώνουν στην ιστορία.
Η ανθρωπότητα διαπιστώνει με άγριο τρόπο και με σφαγές όπως στη Γάζα, ότι
βρισκόμαστε στη μετάβαση σε μια νέα εποχή, σε μια νέα φάση. Ζούμε σε εποχή κρατοκεντρισμού, όπου στο διακρατικό επίπεδο η δύναμη της ισχύος αποτελεί τον νόμο και απορρίπτει εξ ολοκλήρου την ανθρωπιστική πλευρά της ανθρώπινης κατάστασης. Ο ανθρωπισμός δεν έχει εφαρμογή παρά μόνο στο εσωτερικό των κρατών. Όποιος δεν συνειδητοποιεί το γεγονός αυτό και αντιτείνει στο διακρατικό πεδίο τον ανθρωπισμό στην δύναμη, θα διαπιστώσει με οδυνηρό
τρόπο ότι θα γίνει έρμαιο της βίας που θα ασκήσει επάνω του ο ισχυρός, λέει ο καθηγητής
στο Πάντειο Γιώργος Κοντογιώργης στον 98.4 .

Η μετάβαση
σε νέα εποχή και νέο σύστημα για την ανθρωπότητα είναι εδώ, αλλά ενώ οι
κινητήριες δυνάμεις όπως η αγορά και το έχουν κατανοήσει και προχωρούν
αδιαφορώντας για τις όποιες συνέπειες σε αυτό, οι λαοί εξαιτίας κυρίως της
προσκόλλησης των πολιτικών συστημάτων σε λογικές του 18ου αιώνα, έχουν
μείνει σε μια εντελώς σχεδόν αδιέξοδη ταχύτητα σε αυτές τις αλλαγές, σημειώνει
ο καθηγητής  Γιώργος Κοντογιώργης.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι η  ανθρωπότητα διαπιστώνει με άγριο τρόπο και με
σφαγές όπως στη Γάζα, ότι βρισκόμαστε στη μετάβαση μιας νέας εποχής, όπου η
δύναμη της ισχύος έναντι όσων επικαλούνται απλά το ανθρωπιστικό δίκαιο ,
είναι  αυτό που οδηγεί με οδυνηρό τρόπο μεν αλλά σε εντελώς νέες
καταστάσεις δε την ανθρωπότητα.

Γιώργος Κοντογιώργης, Εκδοχή του παλαιού καθεστώτος η κυβέρνηση Τσίπρα

Γιώργος Κοντογιώργης, Εκδοχή του παλαιού καθεστώτος η κυβέρνηση Τσίπρα

Γιώργος Κοντογιώργης

12 Μάϊου 2018

FacebookTwitterGoogle+PinterestEmailPrintShares22

Μια αποτίμηση των μέτρων που ελήφθησαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι απέβλεπαν αποκλειστικά στην παλινόρθωση της χειρότερης εκδοχής του παλαιού καθεστώτος, ακόμη και εκεί όπου η κρίση έπληξε τα θεμέλιά του. Στην παιδεία διακηρύχθηκε η αρχή της μηδενικής αριστείας, θεσμοθετήθηκε η παλινόρθωση των παρατάξεων (της κομματικής χειραγώγησης φοιτητών και καθηγητών), η κατάργηση των ECTS, που επιτρέπουν την βαθμολογική αντιστοίχηση της επίδοσης των φοιτητών με ενιαία κριτήρια σε όλη την ΕΕ κ.ά.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η πιο επείγουσα και πιο σημαντική μεταρρύθμιση, που θεωρήθηκε ότι έπρεπε να γίνει, αφορούσε στο μάθημα των θρησκευτικών Όλα τα άλλα προφανώς είναι ορθώς στη θέση τους. Για τις φυλακές, η αριστερή μεταρρύθμιση εξαντλήθηκε στην ύφανση “συμβολαίων τιμής” με τις μαφίες που τις λυμαίνονται, και στη νομοθέτησή τους, όπως επίσης και στην αποφυλάκιση των βαρυποινιτών.

Η προηγούμενη κυβέρνηση εφήρμοσε, ωστόσο, μια πιο παραδοσιακή πολιτική στο θέμα αυτό. Η έκρηξη του φαινομένου αντιμετωπίσθηκε με την ψήφιση ενός νέου νόμου, ως συνήθως, όχι με την διοικητική και λειτουργική τους ανασυγκρότηση. Η Δημόσια Διοίκηση, πληροφορούμαστε δίκην διαχρονικής σταθεράς ότι θα αντιμετωπισθεί με την εισαγωγή της “αξιολόγησης” των υπαλλήλων.

Αναφέρονται γι’ αυτό στο γαλλικό μοντέλο, το οποίο πέραν του ότι στην ίδια τη Γαλλία θεωρείται ξεπερασμένο, αφορά σε μια ήδη λειτουργούσα με σχετική επάρκεια Δημόσια Διοίκηση. Τι ομολογεί η επιλογή αυτή; Προφανώς ότι στη δημόσια διοίκηση προέχει η διατήρηση των δομών εκείνων που εξυπηρετούν τους πυλώνες της κομματικής ιδιοποίησης, το συμφέρον των υπαλληλικών θυλάκων που νέμονται το κράτος δι’ ίδιον όφελος και το εκτρέπουν από το σκοπό του.

Εκ βάθρων ανατροπή

Από την άλλη, προβάλει ο ισχυρισμός ότι η ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης και η σημαντική δαπάνη που συνεπάγεται θα επιδιορθωθεί με την απόλυση ενός μέρους των υπαλλήλων. Αποκρύπτεται ή αγνοείται, από τους θαμώνες της άποψης αυτής, ότι ακόμη και εάν απολυθούν οι μισοί ή και περισσότεροι από τους υπαλλήλους, το κράτος θα εξακολουθήσει να είναι ανακόλουθο προς τον δημόσιο σκοπό του, αφού δεν αγγίζονται οι πυλώνες της ιδιοποίησης.

Απαιτείται εκ βάθρων ανατροπή μιας δομής που δημιουργήθηκε για να ικανοποιεί τον πολιτικό, τον υπάλληλο και τους συγκατανευσιφάγους του κράτους. Όντως, η θεσμοθέτηση προνοιών που θα εγκαθιστούν τον υπάλληλο σε μια σχέση θεράποντος με τον πολίτη και θα αποτρέπουν τη διαπλοκή και τη διαφθορά, δεν αποτελεί μέρος της μεταρρυθμιστικής “ατζέντας” της πολιτικής τάξης.

Οι επισημάνσεις αυτές δεν είναι άσχετες με τη διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα παρέμεινε ανέπαφο από την είσοδο στην κρίση έως σήμερα και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η προοπτική να αλλάξει στο ελάχιστο. Η «επαναστατική» πράξη του Τσίπρα ήταν να απευθύνει έκκληση στους βουλευτές να παραιτηθούν από την χορηγία αυτοκινήτου, δαπάναις της ελληνικής κοινωνίας. Δεν συνεκτιμάται καν ότι στην Ελλάδα της κρίσης οι απολαβές των βουλευτών ή, μάλλον, η συνολική ετήσια δαπάνη για έναν έκαστο εξ αυτών πλησιάζει τις 600.000 ευρώ, χωρίς να συνεκτιμηθούν οι επιπρόσθετες παροχές που τους παρέχονται μέσω της Βουλής.

Βουλευτές υπεράνω του νόμου

Προφανώς, η έννοια της αποκατάστασης ενός αισθήματος δικαίου και αλληλεγγύης προς το πάσχον θύμα τους, την κοινωνία, δεν εγγράφεται στις ευαισθησίες των «πατέρων» του έθνους. Ο νόμος περί μη ευθύνης των υπουργών και των βουλευτών, ο κανονισμός της Βουλής που θέτει την πολιτική τάξη στο απυρόβλητο της πολιτείας δικαίου, ούτε αγγίχθηκε ούτε και πρόκειται να αγγιχθεί. Οι βουλευτές παραμένουν ουσιαστικά υπεράνω του νόμου, γεγονός που επιβεβαιώνει την απολυταρχική αναφορά της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Η Βουλή, στο πλαίσιο αυτό, εξακολουθεί να λειτουργεί, όπως πριν, ως καθαρτήριο των ανομιών του πολιτικού προσωπικού και των συγκατανευσιφάγων. Τα σκάνδαλα, παλαιά και νέα, έχουν ήδη σταλεί στον κάδο των αχρήστων, ενώ οι θαμώνες της εξουσίας οδύρονται για το κακό που προκάλεσαν οι προηγούμενοι αυτών, προσποιούμενοι εντούτοις τους ηγέτες της χώρας.

Περί της ανάγκης να προσαχθούν στη Δικαιοσύνη όσοι συνέβαλαν με το έργο τους στην δήωση ή στην υπερχρέωση της χώρας, στην παρασιτική της αποδόμηση, στην ιδιοποίηση του κράτους, ουδείς λόγος. Τα προσχήματα ωστόσο τηρήθηκαν για να επιβεβαιωθεί το απόφθεγμα ότι “κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάνει”.

Γιώργος Κοντογιώργης, Παιδεία και πολιτικό σύστημα, 4/5/2018

Γιώργος Κοντογιώργης, Παιδεία και πολιτικό σύστημα, διάλεξη στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού Ρήγας Βελεστινλής, Ξενοφώντος 4, πλ. Συντάγματος (4/5/2018).  Η παιδεία σήμερα είναι η καθεστωτική παιδεία της αιρετής μοναρχίας. Και η παιδεία στην Ελλάδα είναι η παιδεία της εκφυλισμένης εκδοχής της αιρετής μοναρχίας, της δυναστικής κομματοκρατίας

Γιώργος Κοντογιώργης, Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία

Γιώργος Κοντογιώργης, Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία

Γιώργος Κοντογιώργης

5 Μάϊου 2018

FacebookTwitterGoogle+PinterestEmailPrintShares11

Όπως απεδείχθη και στην περίοδο που μας ορίζουν τα Μνημόνια, το πρόβλημα της χώρας είναι η ασυμβατότητα του κράτους με τον εθνικό σκοπό. Ο στρατηγικός στόχος μιας κυβέρνησης, που θέλει να σημαίνεται ως ελάχιστα έστω προοδευτική, όφειλε να είναι η αντιστοίχισή της με το συμφέρον και την βούληση της κοινωνικής συλλογικότητας. Αναφέρομαι στην ανάγκη άρσης των αιτίων της καταστροφής, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου εσωτερικά. Αφορούν στους πυλώνες της ολιγαρχικής κομματοκρατίας: το πολιτικό σύστημα, το κράτος (Δημόσια Διοίκηση και Δικαιοσύνη) και η νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού και την πελατειακή σχέση, την δυναστική εν ολίγοις λειτουργία τους επί της κοινωνίας.

Η Συριζαία Αριστερά προσήλθε στις διαπραγματεύσεις, όπως ακριβώς και οι πολιτικές δυνάμεις που προηγήθηκαν: χωρίς να εκδηλώσει την παραμικρή πρόθεση να αναλάβει την εκ βάθρων ανασύσταση των πυλώνων της καταστροφής, προκειμένου οι πολιτικές του κράτους να αντιστοιχηθούν με το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, η πολιτική τάξη να επανεύρει τη νομιμοποίησή της στην κοινωνία, να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη στη χώρα, να απελευθερωθούν οι υγιείς και οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, να προταχθεί τέλος ένα εναλλακτικό στην παρασιτική οικονομία μοντέλο.

Με διαφορετική διατύπωση, η Συριζαία Αριστερά δεν είχε ούτε φαίνεται να έχει κατά νουν να οδηγήσει τη χώρα στην υπέρβαση των μνημονίων. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει η πολιτική τάξη να υπερβεί τον εαυτό της, να βγει μπροστά από τις εξελίξεις, εναγκαλιζόμενη το κοινό συμφέρον. Στην περίπτωση αυτή, η διαπραγμάτευση με την τρόικα θα επανερχόταν στο πραγματικό της αντικείμενο, ήτοι στην αναδιάρθρωση του χρέους και στη χρηματοδότηση της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Και όχι στην περιοριστική επικέντρωση εκ μέρους της πολιτικής τάξης σε έναν ρόλο τοποτηρητή και λογιστή της πολιτικής των αγορών, που υπαγορεύει η τρόικα.

Η επισήμανση αυτή, υποδηλώνει ότι η επίλυση του εσωτερικού πολιτικού προβλήματος αποτελεί επίσης την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την όποια διαπραγμάτευση των υποθέσεων της χώρας με τους “εταίρους”. Διότι είναι διαφορετικό να επιχειρείς να μεταθέσεις το πρόβλημά σου στους τρίτους, από το να αναλάβεις τις ευθύνες σου, να άρεις την αιτία του και να βγεις μπροστά από τις εξελίξεις. Στην πρώτη περίπτωση, οι “άλλοι” θα προστρέξουν μόνο για να επωφεληθούν, εάν το συμφέρον τους το καλεί.

Οι δύο άλλες παράμετροι

Δυο άλλες παράμετροι, εξίσου σημαντικές για την επιτυχία της διαπραγμάτευσης, είναι η ακριβής επεξεργασία του σκοπού της και η γνώση του αντιπάλου / συνομιλητή σου, δηλαδή των συσχετισμών, που θα βαρύνουν στις συνομιλίες. Το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης καθορίσθηκε από τους άλλους, όχι από την ελληνική πλευρά. Η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε τους περιοριστικούς όρους της διαπραγμάτευσης στο ζήτημα της “εσωτερικής υποτίμησης”, δηλαδή στην υιοθέτηση πολιτικών που να συνάδουν με την ικανοποίηση των δανειστών, που δεν θα οδηγούν όμως στην ταχύτερη έξοδο από τις δαγκάνες τους.

Με τον τρόπο αυτόν, στη συνέχεια, η κυβέρνηση λειτούργησε ως εντεταλμένος διεκπεραιωτής της βούλησής τους, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ελέγχεται από την τρόικα ακόμη και για την ακριβή μετάφραση των νομοσχεδίων του. Συνέδεσε, για παράδειγμα, το ζήτημα του κράτους μονοσήμαντα με τον αριθμό των υπαλλήλων και το μισθολογικό τους, όχι όμως με την ανασυγκρότηση του, με την αποτελεσματικότητα και τον σκοπό του.

Όμως, ακόμη και αν μειωθούν οι υπάλληλοι στο 80% το κράτος θα λειτουργεί κατά τον τρόπο του δυνάστη και θα αγκυλώνει στο βυθό την κοινωνία. Η Συριζαία Αριστερά επικεντρώθηκε στη λογιστική εφαρμογή μιας ακραίας φορολογικής πολιτικής, που εξωθεί στην αποδόμηση του παραγωγικού ιστού της χώρας, χωρίς ποτέ να εστιάσει ένα ελάχιστο ενδιαφέρον σε στοχευμένες οικονομικές πρωτοβουλίες που θα αποθαρρύνουν έστω τις παρασιτικές της παραφυάδες.

Ασύμμετροι κίνδυνοι

Να υποθέσουμε άραγε ότι μια άτακτη αποχώρηση της χώρας από το ευρώ δεν θα συνεπήγετο όντως ασύμμετρους κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία και για την συνοχή της Ευρωζώνης; Προφανώς ναι, οπότε οι απώλειες από την απειλή αυτή θα ήσαν μεγαλύτερες από εκείνες μιας ισόρροπης συμφωνίας στο ζήτημα του χρέους. Εκτιμώ, επομένως, ότι το ζήτημα αυτό είναι πλέον σύνθετο από όσο επιχειρήθηκε να εμφανισθεί.

Η επιτυχία του εγχειρήματος, όμως, προϋπέθετε, αφενός ότι η χώρα θα είχε θωρακισθεί και τεθεί στο απυρόβλητο, ώστε να μην υποστεί τις συνέπειες ενός τέτοιου διαβήματος, ή ότι υπήρχε επωφελέστερη εναλλακτική λύση. Αφετέρου, την στρατηγική του σχεδίαση για να αποδώσει, να είναι πειστικό για να συνεκτιμηθεί κατά τις διαπραγματεύσεις. Και οι δύο αυτές προϋποθέσεις είχαν ως πρόκριμα εντούτοις πρώτα την ολική ανασυγκρότηση του κράτους και στη συνέχεια την ακριβή εκτίμηση του διεθνούς παράγοντα, των συσχετισμών, των γεωπολιτικών αλλαγών που συντελούνται στον κόσμο και στην ΕΕ και προφανώς των στρατηγικών προτεραιοτήτων των εμπλεκομένων μερών.

Η ίδια η κυβέρνηση ομολόγησε ότι είχε πλήρη άγνοια όλων αυτών και ότι οδηγήθηκε σταδιακά στο απόλυτο αδιέξοδο με τους δανειστές, που μεταξύ των άλλων συνίστατο και στην, με δική της υπαιτιότητα, αποστράγγιση των οικονομικών αποθεμάτων της χώρας. Οι επτά μήνες της πρώτης διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και εξίσου η συνέχειά της μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2015, έδειξαν ότι συμφωνεί απολύτως με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να μην αγγιχθεί το καθεστώς της ολιγαρχικής κομματοκρατίας. Τούτο γίνεται εμφανές στο επίπεδο του πολιτικού λόγου, της πολιτικής διαχείρισης του μνημονίου, της προσέγγισης του κράτους και της κοινωνίας.

Οι επιλογές του ηγέτη του κόμματος είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες με τη λογική της στρατηγικής αυτής. Η επιμελής αποφυγή ακόμη και του παραμικρού ανοίγματος προς την κοινωνία και η άντληση των συνεργατών του από τον σκληρό πυρήνα του βαθέως ΣΥΡΙΖΑ, ομολογούν ότι καθένας από αυτούς αντιπροσωπεύει μια πτυχή του ηγέτη τους. Όπως προκύπτει, οι υπουργοί και στις δύο κυβερνήσεις επελέγησαν όχι απλώς από τον στενό κύκλο του κόμματος του 3%, οι οποίοι είχαν εκπαιδευθεί στο πλαίσιο της κομματικής νομενκλατούρας, αλλά και με γνώμονα την προσωποπαγή σχέση που διατηρούσε μαζί τους.