Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011


George Contogeorgis,
Citizenship and political action. The case of Political Europe[1]

1. The European citizenship in general typology[2]
       The attribute of the citizen, citizenship, the existence of which quietly emerged in western-European societies at a transitional stage of the despotic state, only just in the 19th century, and eventually with time became generalised with the prevailing of the state-nation, is today at the epicentre of interest. This interest in citizenship centres mainly on the issue of political expression of identities, which are released from the stifling ring of the politically sovereign state - in its interior, but also in the wider cosmosystemic happenings -, with the most crucial part being the political activities that are developing within the environment of the European Union.
       This indicates, essentially, that in reality the content of citizenship is re-inspected in relation to its primary lining up behind the meaning of nationality, not however in relation to its clearly political characteristic, the meaning of the subject citizen, that takes on the citizen as an appendage of the bodiless - sovereign of politics - state.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Γ. Κοντογιώργης. Εκπομπή "Για την κρίση: Δύση, Ε.Ε. και Ελλάδα", με τον Ν. Αργυρόπουλο, Blue sky, 9-7-11







Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης, αναλύει τον χαρακτήρα της παγκόσμιας κρίσης, που είναι τελικά "δυτική" και "ευρωπαϊκή" με ξεχωριστή διάσταση για την Ελλάδα. Διαπιστώνει ότι μολονότι εκδηλώνεται ως χρηματοπιστωτική, είναι βαθιά πολιτική και αναγγέλει το τέλος του (προ-αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος της νεοτερικότητας. Θέτει ως προύπόθεση της διεξόδου απο την κρίση, μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών, το κράτος και την "αγορά", που θα επέλθει με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, έτσι ώστε η κοινωνία να μεταβληθεί σε θεσμικό συντελεστή του. Με την αντιπροσωπευτική προσομοίωση του πολιτικού συστήματος η κοινωνία θα δεσμεύει θεσμικά τούς πολιτικούς, ώστε να λειτουργούν ως ελεγχόμενοι και ανακλητοί εντολοδόχοι της και θα ορίζει τις γενικές κατευθύνσεις της πολιτικής πράξης, προκειμένου να αποτρέπεται η ολοκληρωτική καθυπόταξη του κράτους στις αγορές. Η κοινωνία των πολιτών, με την είσοδό της στην πολιτεία, θα είναι σε θέση να υπαγορεύσει στις οικονομίες (στις "αγορές") ένα ρόλο που να προσιδιάζει σε λειτουργίες κοινού συμφέροντος, αντί της δεσποτικής ηγεμονίας που ουσιαστικά κατέκτησαν ήδη σήμερα.  

Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

G. Contogeorgis, Grèce: pour en finir avec le système politique de la «modernité»


Publié au journal Mediapart, le 19 Avril 2011 [1]

La tournure dramatique à laquelle a abouti la crise en Grèce relève directement de sa singularité.
Dans le cas grec l’Etat est le premier responsable de la crise.  L’économie grecque - banques comprises – ne s’implique dans la crise mondiale ni directement ni indirectement. L’Etat a fait déferler la crise dans le pays, l’a exhibée sur la scène internationale (et européenne), l’a changée en « jouet » mais, par-dessus tout, a fait en sorte qu’elle serve de « cobaye » pour l’évolution des autres crises dans le monde.
Le fait que l’on exhorte le système politique, instigateur de la crise, à sortir le pays de celle-ci constitue l’impasse où il est acculé.  En effet, la classe politique n'a pas la légitimité indispensable, n’y trouve aucun intérêt ni n’en a l’intention, puisque cela entrainerait la fin du régime par lequel elle a assis son hégémonie historiquement sur la société hellénique.

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

George Contogeorgis, Manifiesto para una “sociedad de ciudadanos”

Manifiesto para una “sociedad de ciudadanos”

George Contogeorgis


          El marco del desafío

          No nos hagamos ilusiones. Las manifestaciones y las concentraciones en las calles y plazas no tienen salida porque no apuntan a las causas del problema : la concentración monopolística de la totalidad del poder político entre las manos de los poseedores del Estado. Cuando la sociedad de los ciudadanos, ya tranquilizada o agotada, vuelva a sus hogares, los políticos seguirán discutiendo y decidiendo en total complicidad con los agentes internos y externos de los mecanismos que los aprisionan, en la superficie de la política, (y que les suministran fuerza, dinero, comunicación, etc.).
          Es urgente entender que la causa fundamental del problema actual reside en que el sistema político de la modernidad ni es democrático ni es representativo. La plantilla política detiene en indiviso, a la vez la calidad de mandantes y la de mandatarios, mientras la sociedad de los ciudadanos está confinada en la esfera privada. Vehiculadas por este sistema político y por su fatal degeneración en partidocracia dinástica, las fuerzas que definen el orden mundial han conseguido controlar el Estado e imponer su dominio político sobre la sociedad de los ciudadanos.

Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011

Ανιχνεύσεις - Κοντογιώργης - Θεσμοί και πολιτικό σύστημα - 14 Ιουν 11

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο "LoMak's blog"


Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 14.6.11 με θέμα «Νέοι θεσμοί για νέο πολιτικό σκηνικό», όπου επισημαίνει γιατί η κρίση σήμερα δεν είναι διαχειρίσιμη από το παρόν πολιτικό σύστημα, τι πρέπει να κάνει η κοινωνία των πολιτών και κυρίως την ανάγκη για θέσπιση ενός πλαισίου θεσμικού καταναγκασμού για τη λειτουργία του πολιτικού προσωπικού.

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης,  Έκκληση στην κοινωνία των πολιτών ενόψει της περικύκλωσης της Βουλής στις 15/6/2011


Με το κάλεσμά μου της 29ης Μαΐου τρ.έ., υπέβαλα την πρόταση η κοινωνία των πολιτών να περικυκλώσει τη Βουλή και το Μαξίμου, με συγκεκριμένα αιτήματα.
Επανέρχομαι για να επισημάνω ότι η κοινωνία των πολιτών, που θα περικυκλώσει τη Βουλή στις 15 Ιουνίου, πρέπει να διατυπώσει με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματά της και να είναι ρεαλιστικά.
Να αντιληφθεί ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι  το μνημόνιο, αλλά οι λόγοι που οδήγησαν σ'αυτό. Ότι η διάσωση της χώρας δεν είναι εφικτή χωρίς τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος.
Να συνειδητοποιήσει επίσης ότι η δύναμη της συλλογικότητάς της είναι εκρηκτική, αρκεί να λειτουργήσει συντεταγμένα ως σώμα απέναντι στους λεηλάτες του δημόσιου αγαθού.
Αντί η κοινωνία των πολιτών να διαδηλώνει για να αναγκάσει τους πολιτικούς να συνεκτιμήσουν τη βούλησή της, να αξιώσει τη συμμετοχή της στο πολιτικό σύστημα ως εντολέας.
G.Contogeorgis,

Grèce: manifeste pour une «société des citoyens»
http://static.mediapart.fr/sites/all/themes/mediapart/mediapart/images/outil_pdf.png
08 Juin 2011 Par La UNE de Mediapart
http://static.mediapart.fr/files/imagecache/250_pixels/media_24/syntagma-mai-2011.jpg

 Le cadre de l'enjeu
Ne nous berçons pas d'illusions. Les manifestations et rassemblements de protestation dans les rues et sur les places sont sans issue parce qu'ils ne s'attaquent pas à la cause du problème: la concentration monopolistique de la totalité du pouvoir politique entre les mains des détenteurs de l'État. Quand la société des citoyens, calmée ou épuisée, regagnera ses pénates, les hommes politiques continueront à discuter et co-décider avec les agents internes et externes des mécanismes dont ils sont les otages, à la surface de la politique (et qui les pourvoient en force, en argent, en communication, etc.).
Il est urgent de comprendre que la cause fondamentale du problème actuel réside dans le fait que le système politique de la modernité n'est ni démocratique, ni représentatif. Le personnel politique possède en indivis la qualité à la fois de mandant et de mandataire, tandis que la société des citoyens est confinée dans la sphère privée. Véhiculées par ce système politique et par son inévitable dégénérescence en partitocratie dynastique, les forces qui définissent l'ordre mondial ont réussi à contrôler l'État et à imposer leur domination politique sur la société des citoyens.

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης, Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Γιώργος Κοντογιώργης,
Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών.
Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Α) Το πλαίσιο του διακυβεύματος
Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων  του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.
Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.
Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Από εξω-πολιτειακή δύναμη σε συστατικό μέρος της πολιτείας. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης: περικυκλώστε ειρηνικά την Βουλή. Μαζευτείτε 1.000.000+ . Εγκλωβίστε τους!



"Μη φύγετε από εκεί αν δεν τους υποχρεώσετε, όλους μαζί, να ψηφίσουν τα πέντε βασικά νέα άρθρα που θα αλλάξουν ριζικά την πολιτική κατάσταση στην χώρα"
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Αλέξανδρο Στεφανόπουλο
GiorgosContogiorgis_-_Copy«…Όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά. Διαδηλώστε ειρηνικά χωρίς βία. Μη φύγετε από εκεί αν δεν αλλάξουν οι πέντε βασικές κατευθύνσεις  της σημερινής πολιτικής κατάστασης. Ξαπλώστε κάτω αν η κρατική πολιτική εξουσία μεταχειριστεί βία. Αν είστε  χιλιάδες ένα εκατομμύριο θα είναι πολύ  δύσκολο έως αδύνατο στο σύστημα να πράξει οτιδήποτε».  Αυτή είναι η βασική κατεύθυνση που δίνει ένας εκ των πλέον κορυφαίων της ελληνικής διανόησης ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης ο οποίος μας ανέλυσε ποιο θα πρέπει να είναι το πρόταγμα των ελληνικών κινητοποιήσεων.  Η συζήτηση μας έγινε διότι   τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε έναν ανοιχτό δημόσιο διάλογο μεταξύ των πανεπιστημιακών και της διανόησης κάθε επιπέδου που προβληματίζετε, είτε με δημόσιες παρεμβάσεις είτε με άρθρα και διάλογο στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ακούγονται πολλές απόψεις και προβληματισμοί για τα αίτια της σημερινής κατάστασης. Δίδονται πολλές ερμηνείες και πολιτικό κοινωνικές και οικονομικές μακρόσυρτες αναλύσεις.  Η συζήτηση και ο δημόσιος διάλογος εντάθηκε με αφορμή τις κινητοποιήσεις  του κινήματος των Οργισμένων αγανακτισμένων Ελλήνων πολιτών που βγαίνουν  στις πλατείες και στα πεζοδρόμια.  Για το θέμα μιλήσαμε με ένα κορυφαίο πανεπιστημιακό του είδους τον πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργη ο οποίος μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο συχνά τελευταία αλλά και με δημόσιες παρεμβάσεις του παρουσιάζει μια σειρά θέσεων που αναλύει για την σημερινή ελληνική κρίση για την οποία επισημαίνει ότι είναι μοναδική και δεν μοιάζει με καμία άλλη του κόσμου αφού έχει το διαίτερο χαρακτηριστικό ότι δημιουργήθηκε από το ίδιο το ελληνικό πολιτικό σύστημα!
Στην  συζήτηση μας, που έγινε με αφορμή τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις στρην Ελλάδα και ειδικά εν όψη της κινητοποίησης της Κυριακής 5 Ιουνίου αλλά και έχοντας μπροστά του το πολιτικό σύστημα την ψήφιση του λεγόμενου μεσοπρόθεσμου προγράμματος -τα νέα επίσης  οικονομικά μέτρα που θα ανακοινωθούν τα προσεχή 24ωρα, μας δίνει λεπτομερώς τις πρώτες πέντε  βασικές κατευθύνσεις -τα όνομάζει άρθρα-, τους   όρους  και τις  προϋποθέσεις μιας τέτοιας λαϊκής κινητοποίησης για να έχει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα στην πράξη.  Στην ανάλυση του ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός ξεκαθαρίζει πως δεν θα πρέπει να υπάρξει βία από την πλευρά των πολιτών ακόμα και αν δεχθούν βία! Αναλύει και αποσαφηνίζει πως με πολιτικές πράξεις της λαϊκής ετυμηγορίας θα ενταχθεί η κοινωνία στο πολιτικό γίγνεσθαι χωρίς να χρειασθεί να καταλυθεί με πράξεις μη ελεγχόμενες  η κοινωνική και πολιτική σταθερότητα. Τονίζει ότι είναι αναγκαίο να λειτουργήσει ο λαός ως σώμα, για την ακρίβεια ως πραγματική εκκλησία του δήμου με συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες ας τον ακούσουμε.

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Casus Belli - Γ. Κοντογιώργης - Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών - 3 Ιουν 11

 Από το ιστολόγιο "LoMak's blog"


Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 3.6.11 στην εκπομπή Casus Belli, σχετικά με την κοινωνία των πολιτών, την κρίση, το πολιτικό σύστημα και τους “Αγανακτισμένους στο Σὐνταγμα”. Τι πρέπει να αλλάξει και πως πρέπει να δράσουμε.

Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Ερώτημα εν απορία πολίτη

        
           Όλοι αυτοί, "υπουργοί, βουλευτές αλλά και παρουσιαστές τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων", που σπεύδουν "να καταδικάσουν μετά βδελυγμίας, το ολιγόωρο μπλόκο στη Βουλή, από ομάδα διαδηλωτών και να του προσδώσουν έως και χαρακτήρα αμφισβήτησης του δημοκρατικού πολιτεύματος" (Ελευθεροτυπία, 01.06.2011) γιατί δεν οργανώνουν μια συζήτηση σε τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας να συζητήσουμε τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία; Πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα που επιφυλάσσει στο κράτος τις ιδιότητες και του εντολοδόχου και του εντολέα; Που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη; Που δεν είναι καν αντιπροσωπευτικό;
          Είναι νόμιμο να αρνούνται στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να ανακαλέσει την "υπογραφή" της από ένα "κοινωνικό συμβόλαιο", για το οποίο δεν ερωτήθηκε, και να αναλάβει αυτή την αρμοδιότητα του εντολέα; Όταν μάλιστα οι υποτιθέμενοι εντολείς της απεδείχθησαν  κατά σύστημα ανάξιοι της εμπιστοσύνης της, ανακόλουθοι, διεφθαρμένοι και ιδίως καθ'υποτροπήν αμετανόητοι; Όταν συλλογικά κατέστρεψαν τη χώρα; Τι φοβούνται οι πολιτικοί και πολλοί άλλοι και κρύβονται τον 21ο αιώνα πίσω από απολιθώματα ιδεών του 18ου αιώνα; Πως εξηγείται ότι η κοινωνία των πολιτών έχει αναγορευθεί στον μείζονα εχθρό της άρχουσας (πολιτικής και πνευματικής) τάξης;
          Προς τι η ύβρις της εντεταλμένης σιωπής για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα  που σπεύδει αυτόκλητη να νομιμοποιήσει η κρατική διανόηση; Τι ωθεί την τελευταία στην εμμονή της να εκλαμβάνει ως δεδομένο αυτό που θα έπρεπε να είναι ζητούμενο (η έννοια της δημοκρατίας); Να αντιμετωπίζει ως αδιαπραγμάτευτο  αυτό (ο μη αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας του σημερινού κράτους/συστήματος) που θα έπρεπε να υπόκειται στη δυναμική της προόδου (δηλαδή της ελευθερίας); Γιατί ο διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ έχει εμφαντικά ως πρόσημο τη λογοκρισία του αντιλέγοντος και διακύβευμα την καλλιέργεια της αρχής της ενιαίας σκέψης; Να υποθέσω άραγε ότι οι ιδιοτελείς προτεραιότητες των νομέων του κράτους, τους εμποδίζουν να  διακρίνουν την κατεύθυνση της εξέλιξης και, κατ'επέκταση, τους κινδύνους που συνεπάγεται για τη σταθερότητα του συστήματος η αναβράζουσα αμφισβήτηση της κοινωνίας των πολιτών;  
Για την ακρίβεια
Γιώργος Κοντογιώργης

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Γιώργος Κοντογιώργης, Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε (Β' μέρος, Συμπλήρωμα)

Γιώργος Κοντογιώργης,
Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε
(Β' μέρος, Συμπλήρωμα)

Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.
Για να διαφυλαχθεί η κατάκτηση αυτή της κοινωνίας των πολιτών απαιτείται:

Κυριακή 29 Μαΐου 2011

Γ. Κοντογιώργης. Εκπομπή "Μεταμουσείο" της ΕΤ 1 29-5-11


Ο Γ. Κοντογιώργης, με αφορμή την περιήγηση της εκπομπής στον Κεραμεικό, συζητά γιά τον θεσμικό ρόλο του Περικλή στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και για το νόημα των εξωστρακισμών, μέσα σε μια πολιτεία, όπου το πολιτικό γεγονός το ενδύεται η ίδια η κοινωνία, ούσα πολιτικα ελεύθερη και όχι κάποιο αλλότριο εξουσιαστικό σύστημα, όπως το σημερινό, που όχι μόνον δεν είναι Δημοκρατία, αλλά ούτε καν αντιπροσώπευση

Γιώργος Κοντογιώργης, Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Γιώργος Κοντογιώργης,
Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών.
Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων  του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

G.Contogeorgis, L'enjeu des manifestations


20 Mars 2009 Par Georges Contogeorgis

Aujourd'hui la société française a manifesté pour exprimer son désaccord vis-à-vis de la politique menée par son gouvernement. Hier, c'était la société grecque; demain, ce sera une autre et ainsi de suite.
Chaque fois que je vois une société descendre dans la rue pour revendiquer quelque chose ou pour s'opposer aux mesures prises par les détenteurs du pouvoir de l'État, je me demande pourquoi cette société apostrophe les responsables politiques sans s'emparer elle-même du sujet.
Au lieu de déléguer purement et simplement le pouvoir à l'État et à ses détenteurs, pourquoi ne revendique-t-elle pas plutôt de le reprendre à sa charge?

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

Γ.Κοντογιώργης, Το ζήτημα της ελληνικής κρίσης


Συνέντευξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 2.5.11 στην εκπομπή Πρόσωπα (Κανάλι 10), σχετικά με το ζήτημα της ελληνικής κρίσης.


http://lomak.blogspot.com/2011/05/2-11.html

Γιώργος Κοντογιώργης, ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΟΛΥΣΗΜΙΑ; ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

Γιώργος Κοντογιώργης,
ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΟΛΥΣΗΜΙΑ;
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

Θα σας απασχολήσω με την διευκρίνιση των εννοιών που υποκρύπτονται στον όρο της πολυπολιτισμικότητας και με τις παράπλευρες συνέπειες που έχει η υιοθέτηση της μιας ή της άλλης εκδοχής στα σημερινά πράγματα, αλλά και τις προεκτάσεις τους στο εξελικτικό γίγνεσθαι των κοινωνιών.

1. Σπεύδω να επισημάνω το λογικό σφάλμα της νεοτερικότητας να ορίζει την έννοια του πολιτισμού με βάση όχι την ιδιοσυστασία ή τον χαρακτήρα του, αυτό που τον παράγει και τον αποδίδει, αλλά κατά συνεκτίμηση ορισμένων εξωτερικών φαινομένων, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν παράγωγα δηλαδή μεταβλητές του κοσμοσυστημικού κεκτημένου του πολιτισμού[1]. Υπενθυμίζω το λογικό αυτό σφάλμα διότι έχει σημαίνουσες επιπτώσεις στον προβληματισμό που ακολουθεί.
Συγκρατώ δύο από τα κυρίαρχα στοιχεία με τα οποία ο σημερινός άνθρωπος ορίζει την έννοια του πολιτισμού: τη θρησκεία και την ταυτοτική συλλογικότητα, που στις μέρες μας αποκαλείται έθνος. Ωστόσο, μπορούμε να διαπιστώσουμε ευθύς αμέσως ότι η θρησκεία δεν είναι παραγωγός, αλλά παράγωγο πολιτισμού. Αρκούν δύο παραδείγματα, τα οποία αντλώ από το ελληνικό παράδειγμα, για να κατανοήσουμε τι εννοώ. Η χριστιανική θρησκεία, εμφανίζει σημαίνουσες αποκλείσεις στη λατινική (καθολική) και στην ελληνική της (ορθόδοξη) εκδοχή. Η καθολική εκδοχή του χριστιανισμού εξακολουθεί να είναι βαθειά δεσποτική, ενώ αντιθέτως, η ελληνική του εκδοχή, στον ιστορικό της πυρήνα διέθετε θεμελιωδώς ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά. Αντιθέτως, η ορθόδοξη εκκλησία υπό το κράτος έθνος υποχώρησε σημαντικά ως προς την ανθρωποκεντρική της σημειολογία, μεταγράφοντας εις εαυτήν βατικάνιες παραδοχές. Διαπιστώνουμε δηλαδή ότι η ίδια η θρησκεία προβάλει μια διαφορετική αντίληψη του θείου, της σχέσης του ανθρώπου με τον θεό και, κατ'επέκταση, του συστήματος της θρησκείας, ανάλογα με την κοσμοσυστημική φύση των κοινωνιών στις οποίες βιώνεται.

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΛΙΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ





Η Αίθουσα Τέχνης αγκάθιartάλος (Μηθύμνης 12 και Επτανήσου Πλ. Αμερικής, τηλ 210 8640250 begin_of_the_skype_highlighting            210 8640250      end_of_the_skype_highlighting) οργάνωσε και παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας της

Μελίτης Κοντογιώργη
Εγκαίνια: Τρίτη 24 Μαΐου 2010, ώρα 20:00
Διάρκεια: 24 Μαΐου –
2 Ιουνίου 2010
 
Η έκθεση περιλαμβάνει 21 φωτογραφίες, σε 3 διαφορετικές ενότητες: την ενότητα Space copies, την ενότητα Last life και την ενότητα 9 little terrorists.
Από την ενότητα Space copies παρουσιάζονται 3 εικόνες αστικών τοπίων. Η επιλεκτική απομόνωση και επανάληψη στοιχείων της εικόνας στοχεύει στη δημιουργία μιας σύνθεσης που μετουσιώνει τη βαρύτητα της πόλης, « παγώνει » τα τοπία αυτά και τα τοποθετεί σε ένα διαφορετικό χρόνο και χώρο.
Από την ενότητα 9 little terrorists εκτίθενται 12 φωτογραφίες που απεικονίζουν 9 διαφορετικά και επαναλαμβανόμενα πρόσωπα, ντυμένα με σύμβολα και  χαρακτήρες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας και της μυθολογίας του “καλού” και του “κακού”.
Τέλος, από την ενότητα Last life παρουσιάζονται 6 πορτραίτα ανθρώπων ως χαρακτήρες δυστοπικών σκηνικών, φορώντας μάσκες που απεικονίζουν το ίδιο τους το πρόσωπο. Έμπνευση αποτέλεσε η φράση του Γιώργου Χειμωνά «Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων, να τους σκεπάσει μια εικόνα» (Οι Χτίστες, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα, 2001, σ. 7).

Η Μελίτη Κοντογιώργη γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα και από το 2003 ζει και εργάζεται στη Γαλλία. Σπούδασε κοινωνιολογία και φωτογραφία στην Αθήνα και στο Παρίσι και από το 2006 έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί, πολιτιστικούς χώρους και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Αυτή είναι η πρώτη ατομική της έκθεση.

Σάββατο 23 Απριλίου 2011

Georges Contogeorgis La Dictature militaire en Grèce (1967-1974) Questions d’approche du phénomène autoritaire


Georges Contogeorgis


La Dictature militaire en Grèce (1967-1974)
Questions d’approche du phénomène autoritaire

1. Introduction

Le régime autoritaire en Grèce soulève une question générale qui est liée à la fois à la nature de la société grecque et au contenu des évolutions de notre époque. En ce sens, la compréhension du phénomène présuppose que l’on réponde à la question de la place qu’il occupe dans le système politique grec en général, et au-delà, à celle de sa relation avec les régimes analogues ou les totalitarismes de l’entre-deux-guerres et de la péninsule Ibérique.
          L’hypothèse de travail de base est qu’en Grèce, le régime autoritaire constitue dans le système politique une parenthèse qui n’est pas conforme à sa propre nature, et plus précisément un symptôme exogène résultant de la non-harmonisation de la société grecque avec le déficit démocratique des facteurs de la Guerre froide. Contrairement à la Dictature en Grèce, les régimes autoritaires de la péninsule Ibérique sont un prolongement et, en un autre sens, un résidu des totalitarismes de l’entre-deux-guerres.