Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Γ.Κοντογιώργης, Με τη δύναμη της αλήθειας



Γ.Κοντογιώργης, Με τη Δύναμη της Αλήθειας. Το πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί ή δεν θέλει να μεταρρυθμισθεί είτε καταρρέει είτε ανατρέπεται. 03/08/2016

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Γ.Κοντογιώργης, Ζούμε το τέλος των βεβαιοτήτων μας. Στο LIFO με αφορμή την κυκλοφορία της Συριζαίας Αριστεράς ως Νέας Δεξιάς


Σήμερα στην LIFO http://www.lifo.gr/articles/book_articles/107760 συνέντευξη με τον Ομότιμο καθηγητή και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, Georges Contogeorgis με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά - Το συντηρητικό ιδιώνυμο της Αριστεράς", από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - PATAKIS PUBLICATIONS
"Διαπραγματευόμενοι την ψήφο μας, χάσαμε την αυτονομία της σκέψης μας"



Ζούμε το τέλος των βεβαιοτήτων;
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έχει τελειώσει η εποχή των βεβαιοτήτων. Από τότε διαφάνηκε ότι η ανθρωπότητα εισερχόταν σε μια νέα εποχή, αφού η εποχή της μετάβασης από τη φεουδαρχία στις κοινωνίες με πρώιμη μεν πλην όμως ελευθερία είχε παγιωθεί. Μέχρι τότε όλα γίνονταν  μέσα στο κράτος, εκεί συναντιόταν η κοινωνία της εργασίας με την αστική τάξη. Οι μεν κατείχαν το οικονομικό σύστημα, οι δε ήταν μεν ιδιώτες, διέθεταν όμως μέσω του δικαιώματος της εξωθεσμικής δράσης (λχ της απεργίας, της διαδήλωσης κλπ) τη δυνατότητα να πιέζουν για να αντλήσουν κάποια οφέλη για τον εαυτό τους. Κάπου στο ενδιάμεσο τα βρίσκανε και δημιουργούνταν οι όροι της συνοχής, άρα και μια σχετική ικανοποίηση και των δύο. Σταδιακά, όμως η οικονομία αισθάνθηκε να μην την χωρά το κράτος, επιδίωξε την χειραφέτησή της από το κράτος με την βοήθεια της τεχνολογίας, και διεκδίκησε το δικαίωμα να επιχειρεί στο σύνολο του πλανήτη. Παλαιότερα, όταν η οικονομία είχε ως κύριο πεδίο δράσης το κράτος, επιδιωκόταν η προστασία της από τον εξωτερικό ανταγωνισμό. Θυμηθείτε την κόκα κόλα που δεν έμπαινε στην Ελλάδα επειδή υπήρχε το Ταμ – Ταμ του Φιξ. Στη νέα εποχή που εισήλθαμε, αυτό τελείωσε και πλέον η οικονομία κινείται διακρατικά, χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινωνική συνοχή. Ο ηγεμόνας αυτής της νέας οικονομικής εποχής άλλαξε επίσης. Από την βιομηχανική βασικά αστική τάξη περάσαμε στην χρηματοπιστωτική και εμπορευματική ηγεσία. Το νέο αυτό περιβάλλον, σου επιτρέπει να παράγεις στην Κίνα ένα προϊόν με πέντε ευρώ και να το πουλάς, ενθυλακώνοντας την υπεραξία, τρακόσια ευρώ στην Ευρώπη. Συγχρόνως ο νέος αυτός ηγεμόνας έχει επιδοθεί στην παραγωγή νομιζομένου χρήματος, το οποίο δεν αντιστοιχείται με την παραγωγή. Αυτό έχει μεταβάλει τους συσχετισμούς. Πρώτη βεβαιότητα που διαλύθηκε, είναι το γεγονός ότι είτε διαδηλώσεις είτε  απεργήσεις,  το μόνο που θα πετύχεις είναι να βλάψεις κάποια μέλη της κοινωνίας (τους μετακινουμένους, τους καταστηματάρχες κλπ) όχι όμως και τις αγορές και την εξουσία που μετεβλήθη σε Ομηρό τους. Στο μεταξύ όμως οι κοινωνίες χειραφετήθηκαν, έπαψαν να εναρμονίζονται οι κοινωνικές ομάδες με τις ιδεολογίες και εδώ παρατηρούμε το τέλος μιας άλλης βεβαιότητας, του τέλους των διαφορών σε θεμελιώδη ζητήματα, μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού.  Είναι οφθαλμοφανές ότι η αριστερά δεν έχει σε τίποτα να διαφοροποιηθεί από τις δυνάμεις της δεξιάς: συμφωνούν στο πολιτικό σύστημα, στις θεμελιώδεις πολιτικές, στην αισθητική του πολιτεύεσθαι, στο σκοπό της πολιτικής, στην ανάγκη οι κοινωνίες να παραμείνουν στην ιδιωτεία.
Σήμερα δηλαδή, δεν θεωρείτε ότι υπάρχει δεξιά ή αριστερά;
Σε τίποτε απολύτως. Πρέπει να πω ότι ποτέ δεν διέφεραν παρά μόνον ως προς το κοινωνικό τους ακροατήριο. Οι μεν υποστήριζαν τις αστικές δυνάμεις, οι δεν τις δυνάμεις της εργασίας.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Γ.Κοντογιώργης, Η απάτη του εκλογικού συστήματος, η υψηλή περιφρόνηση της κοινωνικής βούλησης και η μετάθεση των ευθυνών του πολιτικού προσωπικού στην κοινωνία.




Γ.Κοντογιώργης, Η απάτη του εκλογικού συστήματος, η υψηλή περιφρόνηση της κοινωνικής βούλησης και η μετάθεση των ευθυνών του πολιτικού προσωπικού στην κοινωνία.
Ακόμη και στο πλαίσιο της κρατούσης μοναρχευομένης ολιγαρχίας υπάρχει λύση προκειμένου να εναρμονισθεί η πλειοψηφία της βουλής με την εκλογική βούληση. Να συνδεθεί η κυβέρνηση με τη βούληση του εκλογικού σώματος και όχι με τους κομματικούς συσχετισμούς της βουλής. Κυβέρνηση να ορίζεται το κόμμα (ή ο συνασπισμός κομμάτων) που πλειοψηφεί στις εκλογές (έστω με ένα ελάχιστο σχετικής πλειοψηφίας) χωρίς να είναι αναγκαία η κατοχή της πλειοψηφίας στη βουλή. Έτσι η βουλή θα αποσυνδεθεί από τον προσαρτηματική της σχέση με την κυβέρνηση και μεταξύ κυβέρνησης και βουλής θα επιδιώκονται συναινέσεις σε πολιτικές αντί η τελευταία να λειτουργεί απροσχημάτιστα ως καθαρτήριο ή νομιμοποιητικό άλλοθι της κυβερνητικής ηγεσίας. Στο πλαίσιο του κρατούντος συστήματος η αναλογική οδηγεί στην περαιτέρω καταδολίευση της εκλογικής βούλησης της κοινωνίας των πολιτών, και όχι στην αντιστοίχηση της πλειοψηφίας του κοινοβουλίου με το εκλογικό αποτέλεσμα. Διότι αποδεσμεύει ακόμη περισσότερο το κομματικό σύστημα/βουλή από τη βούληση του κοινωνικού σώματος και εκτρέφει τη συναλλαγή μεταξύ του πολιτικού προσωπικού.    

Γ.Κοντογιώργης, Το έθνος ως προϋπόθεση της ελευθερίας και της δημοκρατίας


Γ.Κοντογιώργης, Το έθνος ως προϋπόθεση της ελευθερίας και της δημοκρατίας



Γ.Κοντογιώργης ομ.καθηγητής στο Πάντειο κ Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1 της Λάρισας,στην εκπομπή :''ακροβάτες του ονείρου'' .(στις 15/7/2016).για το διαδύκτιο sportnews901.gr και e-roi.gr, κάθε μέρα 8-10 π.μ.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Γ.Κοντογιώργης, Για να μεταβούν οι κοινωνίες στο μέλλον πρέπει να αποτινάξουν τις αλυσίδες των βεβαιοτήτων τους




Γ.Κοντογιώργης, Για να μεταβούν οι κοινωνίες στο μέλλον πρέπει να αποτινάξουν τις αλυσίδες των βεβαιοτήτων που εγκατέστησαν στο μυαλό τους οι ολιγάρχες του Διαφωτισμού και τις διακινεί σήμερα η διεθνής της ολιγαρχικής κομματοκρατίας και των αγορών. Να πάψουν να αίρονται και να φέρονται από τους πολιτικούς δημοσιώνες της μοναρχευομένης ολιγαρχίας ή από τους εναλλακτικούς δυνάστες της "αμεσοδημοκρατίας", που όχι μόνο ταξινομούν τη νεοτερική ολιγαρχία στις δημοκρατίες, αλλά και με πρόσχημα το λεγόμενο «δημοψήφισμα» επιζητούν τρόπους για να υποκαταστήσουν σε ρόλους «καθοδήγησης» της κοινωνίας τους τωρινούς της δυνάστες. Εάν το δημοψήφισμα ήταν δημοκρατικό δεν θα το θεσμοθετούσε η μοναρχευομένη ολιγαρχία.
Εάν οι κοινωνίες θέλουν πραγματικά να βγουν στο ξέφωτο των συσχετισμών και να ατενίσουν ξανά την ελπίδα στον ορίζοντα, έχουν μόνο ένα δρόμο. Να μεταβούν στο μέλλον που με νύχια και με δόντια όλοι μαζί οι ολιγάρχες τους αποκρύπτουν, κρατώντας τες δέσμιες στο σπήλαιο της άγνοιας. Να διεκδικήσουν την ανάκτηση της ιδιότητας του εντολέα, να μεταβληθούν σε καθημερινό θεσμό της πολιτείας και να αποφασίζουν οι ίδιες για τη μοίρα τους. Είναι εφιαλτικό να εναποθέτουν σε ένα πρόσωπο, τον πρωθυπουργό, τις τύχες μιας ολόκληρης κοινωνίας και της χώρας, να του εκχωρούν την βούλησή τους και την εν λευκώ διαχείριση των συμφερόντων τους, και συγχρόνως να τον εγκαθιστούν στο βάθρο του ανεύθυνου άρχοντα, έξω από την πολιτεία δικαίου, παραιτούμενες από κάθε δικαίωμα ελέγχου, αναζήτησης ευθυνών και συμμόρφωσης με τη βούλησή της. Το μέλλον της ελπίδας δεν κατοικεί στην εναλλαγή της δυναστικής κομματοκρατίας στην εξουσία, ούτε στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους, αλλά με την αξίωση της κοινωνίας να ανακτήσει την πολιτική της κυριαρχία, αρχής γενομένης από την ιδιότητα του εντολέα, που τώρα κατακρατεί κατά τρόπο ολοκληρωτικό ο πολιτικός ηγεμόνας.