Γ.Κοντογιώργης, Το "Μέγαρο" ως διαρκές σκάνδαλο. Μέρος Β', Συμπλήρωμα στο διάλογο

          Κρυσταλία, οι "σκέψεις" που μου επισύναψες απαντούν στο ερώτημα που κανείς σκεπτόμενος σε αυτή τη χώρα δεν έθεσε. Να κλείσει το "Μέγαρο". Δεν αγγίζουν όμως το μείζον θέμα της νομιμοποίησης όλων αυτών που αποτελούν το κεφάλαιο "Μέγαρο", τα οποία προϋποθέτουν την ικανοποίηση του δημοσίου αισθήματος. Για να ξαναπάς στην κοινωνία και να της πεις "ξανακαλείσαι να πληρώσεις" για μια επένδυση και ύστερα για μια διαχείριση, που κατά γενική ομολογία υπήρξε κραιπαλώδης και αδιαφανής, χωρίς να επέλθει η κάθαρση, είναι σαν να ομολογείς ότι σκοπεύεις να πράττεις τα ίδια. Και το κυριότερο, ότι περιφρονείς την κοινωνία, εκλαμβάνοντάς την μάλιστα ως υποζύγιο, που καλείται να πληρώνει, χωρίς να δικαιούται να έχει λόγο. Εάν δεχθούμε ότι "εδώ μεγάλο, σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας σχεδόν το επιθυμεί", είναι γιατί το ιστορικό του "Μεγάρου" είναι άκρως βεβαρημένο, και φορτισμένο με συμβολισμούς που ανάγονται στη σημερινή κατάσταση της χώρας.
          Η προσέγγιση, επομένως, που συνεχίζει να προκαλεί και να "θυμίζει" στο μέσον της κρίσης, δεν είναι απλώς αλαζονική, είναι δεσποτική. Στοιχειοθετεί ένα δεύτερο στάδιο στη σκανδαλώδη διαχείριση του θέματος, που εγγράφεται στη λογική της γενικότερης διοίκησης των δημοσίων πραγμάτων σε αυτή τη χώρα. Αντιλαμβάνομαι ότι καθένας που είναι στη διοίκηση του "Μεγάρου" έχει νόμιμο λόγο να θεωρεί ότι όλα γίνονται ωραία και καλά. Εγώ θα δεχόμουν για την δύναμη του επιχειρήματος ότι έτσι είναι. Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Γι'αυτό και διερωτώμαι: Άραγε, έθεσε κανείς ποτέ το ερώτημα, πώς συνέβη και επέλεξαν αυτόν και όχι έναν καθόλα άξιο ομότεχνό του στη θέση της διοίκησης; Το ζήτημα επίσης δεν αφορά στην αδιαμφισβήτητη ανάγκη της ύπαρξης ενός "Μεγάρου" για την μουσική. Όμως, πού συνέβη στον όλο κόσμο, "από τη Σεούλ έως τη Γλασκώβη και το Καράκας", ένας ιδιώτης -έστω καλός καγαθός- να μεταβάλει την κοινωνία/κράτος σε ευεργέτη του; Να ασκεί αυτός αντί του κράτους τις αρμόζουσες πολιτικές, να στέλνει το λογαριασμό στην κοινωνία, διά του κράτους, και επιπλέον να μένει ανεξέλεγκτος; Διότι σε τελική ανάλυση το σκάνδαλο δεν είναι ο όποιος "Λαμπράκης", που ιδιοποιείται τον σκοπό της πολιτικής, αλλά η εθελοδουλία και η αλλοτρίωση του πολιτικού προσωπικού. Αντί να δημιουργήσει αυτό το όποιο "Μέγαρο" χρειαζόταν η χώρα, σύρθηκε ευτελώς στην αυλή του ιδιώτη, εκχωρώντας του την εν λευκώ αρμοδιότητα στα δημόσια πράγματα.

Άραγε, τα ΜΜΕ φταίνε που ένα "Μέγαρο" μουσικής έχει μεταβληθεί σε όχημα ιδεολογικής "κατήχησης" και πολιτικής χειραγώγησης, που εντέλει με τις επιλογές της διοίκησης προκαλείται σε διάρκεια το "δημόσιο" αίσθημα; Με ποιά νομιμοποίηση και ποιό κριτήριο αποφασίζεται ποιός έχει δικαίωμα μουσικού, επιστημονικού, πολιτικού ή άλλου λόγου στο "Μέγαρο" και ποιός όχι; Μήπως οι άνθρωποι του "Μεγάρου" θέλουν να μας πουν ότι διαθέτουν την αυθεντία της μουσικής ή της επιστημονικής γνώσης; Να μετρήσουμε τους αποκλεισμένους, εννοώ με ποιοτικούς όρους, από τα ενγένει δρώμενα του "Μεγάρου";

          Εντούτοις επανέρχομαι στο κεντρικό ερώτημα για να επαναλάβω ότι το ζήτημα δεν εστιάζεται στο κλείσιμο ή μη του "Μεγάρου". Δεν αφορά στην αξιολόγηση των πεπραγμένων του, ακόμη και εάν δεχθούμε ότι είναι θετικά στο πεδίο της μουσικής. Το "Μέγαρο" εγείρει ένα ζήτημα αρχής: Για να συνεχισθεί η λειτουργία του πρέπει να υπάρξει κάθαρση, μια πράξη μείζονος νομιμοποίησης, σε ό,τι αφορά στο μέχρι χθες παρελθόν του, και, συγχρόνως, θεσμική συγκρότηση της διοίκησης, έτσι ώστε να εγγυάται επιλογές προσώπων και "πολιτικών", οι οποίες θα συμφωνούν με τον δημόσιο σκοπό του.

Γ. Κοντογιώργης, Το "Μέγαρο" ως διαρκές σκάνδαλο

Γ. Κοντογιώργης, Το "Μέγαρο" ως διαρκές σκάνδαλο

Το Μέγαρο Μουσικής είναι ένα μείζον διαρκές και ξεδιάντροπο σκάνδαλο. Το 1996, όταν μεσουρανούσε ο Συγκροτηματάρχης, σε συνέντευξη μου στην Ελευθεροτυπία αναδείκνυα το ζήτημα του Μεγάρου ως μείζον πολιτικό πρόβλημα. Στο μέτρο που σηματοδοτούσε  την χειραγώγηση του πολιτικού συστήματος, το όριζα σημειολογικά με το προσωνύμιο: "Το Λαμπρακιστάν στη χώρα της Μιμιλάνδης". Ένας ιδιώτης, έχοντας καθυποτάξει σύσσωμη την πολιτική τάξη της χώρας στις επιθυμίες του, μετέβαλε το κράτος σε υποχείριο "ευεργέτη" των επιλογών του. Όλη η άρχουσα πολιτική και πνευματική ηγεσία της χώρας έθυε γονυπετής στα πόδια του για να εισπράξει λίγη εύνοια δημοσιότητας και χρίσμα στη φιλοδοξία της. Ρώτησα κάποτε πρώην πρωθυπουργό γιατί κανείς ποτέ δεν διέταξε διαχειριστικό έλεγχο των πεπραγμένων του κυρίου Λαμπράκη. Μου ομολόγησε την κραιπάλη, αλλ'ότι ουδείς θα αποτολμούσε κάτι τέτοιο. Ο "Αρχηγέτης" εισέπραττε ότι αποφάσιζε χωρίς υποχρέωση απόδοσης λογαριασμού. Λειτουργούσε επίσης, ευρέως, ως "Νονός" στην επικοινωνία του όποιου ιδιώτη με το πολιτικό σύστημα. Οι συνθήκες Φαραωνικές, οι προϋπολογισμοί ιλιγγιώδεις, δαπάναις του ελληνικού λαού.

          Το Μέγαρο, υπό τον απόλυτο έλεγχο του Συγκροτηματάρχη, επεξέτεινε το αντικείμενό του πέραν της μουσικής, στο πεδίο των επιρροών, λειτουργώντας έκτοτε ως λέσχη ημετέρων, για την προώθηση πολιτικών στόχων, προσωπικών φιλοδοξιών και εξαγοράς συνειδήσεων. Οι υπουργοί πολιτισμού, διόριζαν και εξακολουθούν να διορίζουν ως μέλη του Συμβουλίου του Μεγάρου, τα "οικεία" πρόσωπα του μεγάλου ευεργέτη.

          Το μέγα σκάνδαλο που λέγεται Μέγαρο δεν είναι προσωπικό. Ο Λαμπράκης βρήκε και έπραξε. Το επισημαίνω διότι αναδεικνύει, με παραδειγματικό τρόπο, το βάθος της ελληνικής κακοδαιμονίας, την σήψη της πολιτικής και πνευματικής τάξης, που οδήγησε στην σημερινή εξαθλίωση και ταπείνωση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Αντί η πολιτική τάξη να σχεδιάσει πολιτικές πολιτισμού και να τις υλοποιήσει, σύρθηκε, θα έλεγα ακριβέστερα, υποκλίθηκε, παραδομένη άνευ όρων, στην υπερφίαλη και αδηφάγο ματαιοδοξία ενός ιδιώτη.

          Το νέο κεφάλαιο που ανοίγει, με αφορμή τις δανειακές υποχρεώσεις του Μεγάρου και ιδίως η λύση που επελέγη, με θεραπαινίδες τις κλαίουσες παρασιτικές αποφύσεις του συστήματος και σύσσωμη την πολιτική τάξη, φανερώνει ότι τίποτε δεν άλλαξε: στόχος να επιφορτισθεί την κραιπαλώδη όσο και ιδιοτελή διαχείριση του Μεγάρου η ελληνική κοινωνία, για να συνεχίσουν να το "απολαμβάνουν" οι ίδιοι, με πρόσχημα την μουσική παιδεία. Να αναλάβει το κράτος, λένε, τις δανειακές υποχρεώσεις του Μεγάρου, ως εάν αυτό (το συγκεκριμένο κράτος) δεν είναι πια η άλλη εκδοχή του ελληνικού άγους που χρηματοδοτεί από το υστέρημά της η κοινωνία.

          Σημειολογικά ενδιαφέρουσα είναι η προσπάθεια να αποφευχθεί η κάθαρση και να διατηρηθεί ο έλεγχος της διοίκησης του Μεγάρου από τους οσφυοκάμπτες του συστήματος, προκειμένου ανενόχλητοι οι παρακοιμώμενοι συγκατανευσιφάγοι να λυμαίνονται τις εγκαταστάσεις του και να υφαίνουν πολιτικές και φιλοδοξίες, πάνω στο πτώμα της χώρας. Αρκεί να κάνει κανείς μια αποτίμηση των ονομάτων που παρήλασαν όλα αυτά τα χρόνια από τις "επάλξεις" του Μεγάρου, οικειοποιούμενοι τον λόγο της "κοινωνικής επιστήμης" ή, έστω, να αποτιμήσει τον κύκλο των "ειδικών" που πρόσφατα προσήλθαν συντεταγμένοι με περιτύλιγμα "γραβάτας", υπό τον "μικρό τον μέγα" αρχανθρωπινό ηγέτη τους, να μας διδάξουν πώς πρέπει να "αποτολμήσουμε" την δημοκρατία! Τόλμημα, που ουδέ καν αποκρύπτουν ότι ορίζει την παλινόρθωση του παλαιού καθεστώτος, δηλαδή τη διατήρησή τους στα πράγματα της χώρας.  Το Μέγαρο, ως φαίνεται, έχει επιλεγεί, κατ'αυτάς, για έναν μείζονα ρόλο στο διακύβευμα αυτό, πράγμα που προϋποθέτει την αμνήστευση του παρελθόντος και την εκ νέου μετακύλυση του άγους του στην χειμαζόμενη κοινωνία.

          Η διάσωση, με άλλα λόγια, του Μεγάρου, οφείλει να ακολουθήσει μια πράξη υψίστου συμβολισμού με περιεχόμενο την νομιμοποίηση, αξιώνει δηλαδή την κάθαρση για να ικανοποιηθεί το δημόσιο αίσθημα, και περαιτέρω την αποκατάσταση της τάξης με την αλλαγή του καθεστώτος του. Δεν υπονοώ την "μεθάρμοσιν δεσποτών", με την περιέλευσή του ως λάφυρο στην άμεση ευθύνη των "ιδιοτελών" του κράτους, αλλά να υπαχθεί σε έναν καθόλα αδιάβλητο και αρμόδιο φορέα. Διαφορετικά θα πρέπει να επαναλάβουμε, και εν προκειμένω, για την χώρα την παραβολή: "ουαί τοις αφελέσι και τοις ηττημένοις"….

Διάλεξη Γ.Κοντογιώργης, "Ο κοινωνικός τόπος του δημοτικού τραγουδιού. Το ατομικό και το συλλογικό στον λαϊκό στοχασμό".

ΤΟΜΕΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ

EKTH ΣΕΜΙΝΑΡΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Ο Τομέας Βυζαντινής Φιλολογίας και Λαογραφίας του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή Λαογραφίας Μηνά Αλ. Αλεξιάδη, καθιέρωσε Ετήσια Σεμιναριακή Διάλεξη, η οποία γίνεται κάθε φορά στη μνήμη ενός επιφανούς Έλληνα ή ξένου λαογράφου.

            Η έκτη διάλεξη είναι αφιερωμένη στη Μνήμη του πρώτου Καθηγητή Λαογραφίας στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Δημητρίου Στ. Λουκάτου (1908-2003).  Η εφετινή διάλεξη θα γίνει από τον καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, μελετητή του δημοτικού τραγουδιού Γιώργο Κοντογιώργη και θα έχει ως θέμα: "Ο κοινωνικός τόπος του δημοτικού τραγουδιού. Το ατομικό και το συλλογικό στον λαϊκό στοχασμό".

Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη,  5  Μαρτίου 2014 και ώρα 6.30 μ.μ. στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» του κεντρικού κτηρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30).

Την επιστημονική αυτή εκδήλωση θα προλογίσει ο καθηγητής Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης και θα χαιρετίσουν ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητής Παναγιώτης Κοντός, η Κοσμητεύουσα της Φιλοσοφικής Σχολής και Πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας καθηγήτρια Ελένη Καραμαλέγκου και ο Διευθυντής του Τομέα Βυζαντινής Φιλολογίας και Λαογραφίας, καθηγητής Ιωάννης Πολέμης.

Στο έργο του καθηγητή Δημητρίου Σ. Λουκάτου θα αναφερθεί ο Επίκουρος Καθηγητής Λαογραφίας Γεώργιος Θανόπουλος ενώ τον Ομιλητή θα παρουσιάσει ο υποψήφιος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου Παύλος Καρούσος. Την όλη Εκδήλωση θα παρουσιάσει η επιστημονική συνεργάτιδα του Σπουδαστηρίου Λαογραφίας της Φιλοσοφικής Σχολής, φιλόλογος Πόπη Ξανθάκου.

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Γ. Κοντογιώργης: Τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία 1/5

Γ. Κοντογιώργης: Τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία 1/5

LoMak62

Οι ψευδείς «βεβαιότητες του Διαφωτισμού» και η άμεση ανάγκη να απελευθερωθούμε από αυτές. Οι αρνητικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών καθιστούν επιτακτικά αναγκαία την απελευθέρωση της ανθρώπινης σκέψης από τις «βεβαιότητες» που δημιούργησε ο δυτικο-ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Μία από αυτές είναι η έννοια της δημοκρατίας. Η νεοτερική σκέψη διατείνεται ότι πέτυχε το θαύμα: το σύστημά της, που δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό, θεωρεί ότι συγκεντρώνει και τα δύο στοιχεία στους κόλπους του, τη στιγμή που, ούτως ή άλλως, δημοκρατία και αντιπροσώπευση είναι πολιτείες ασύμβατες μεταξύ τους.   Τι είναι όντως αυτό που κάνει τους νεοτερικούς ολιγάρχες να διατείνονται εμμονικώς ότι το σύστημά τους είναι δημοκρατικό, τη στιγμή που αποτελεί μια φύσει αυστηρή ολιγαρχία και μάλιστα με μοναρχικό πρόσημο;   Με τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη. Πρώτη θεματική ενότητα: Ο σκοπός και οι αρχές της δημοκρατίας, εν προκειμένω η καθολική ελευθερία.

George CONTOGEORGIS, Dissemination on Borders

Dissemination on Borders

George CONTOGEORGIS[1]

At the end of the project’s Multilateral Research Group Initiative and Constraint in the Mapping of European Evolving Borders was an activity of dissemination.  After this activity, I will focus on several questions which are behind every discussion on the question of borders, including relevant European policy.

First of all, the introduction of the issue of European borders involves answering the question of why political Europe exists. What is the context in which this issue is placed and what is at stake in connection with developments over time? In what direction are things expected to develop, given current realities, and what are the fundamental causes that determine their rationale.

A first general observation we should note is that the dissemination program held in the last few days to four neighbouring countries, Romania, Hungary, Ukraine and Moldova, was very well received. It also gave rise to a very interesting dialogue from many points of view. This stipulates that the European policy of good neighbourhood attracts the attention of countries with which it borders. I would say that this interest is fuelled by the attractiveness of political Europe, which is reinforced by the funding of programs associated with cross-border relations, which focus particularly on the former socialist countries.

Γ. Κοντογιώργης - Το ζήτημα της δημοκρατίας και το αδιέξοδο της νεοτερικότητας - 5.2.2014

Διάλεξη του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα: «Η γνωσιολογία της δημοκρατίας και η νεοτερικότητα. Το διακύβευμα της υπέρβασης του δυτικο-ευρωπαϊκού Διαφωτισμού», που έγινε στις 5.2.2014, στα πλαίσια σεμιναρίου, στην Αίθουσα Τελετών του Παντείου Πανεπιστημίου.

Γ. Κοντογιώργης, Ο Ρήγας, η νεοτερικότητα και το μέτρο της προόδου

Δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά Συνεδρίου με θέμα: "Ρήγας Φερραίος, Ιωάννης Καποδίστριας, Φρανσίσκο ντε Μιράντα - η Ελληνική Σκέψη στην Αυτοθέσμιση των Κοινωνιών, τον Διαφωτισμό και την Γνώση", από την Ακαδημία θεσμών και πολιτισμών, Θεσσαλονίκη, 2013.

Γ. Κοντογιώργης - Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης - 1.2.2014

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης ως μέτρο για την διάγνωση και την υπέρβαση του ελληνικού προβλήματος», που έγινε την 1η Φεβρουαρίου 2014 στο δημοτικό χώρο "Νέα Ελβετία" (πρώην Λουίζα) του Δήμου Βύρωνα, στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσαν το Δίκτυο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α., η τοπική "Σπίθα" και η "Επιστημονική Ανασυγκρότηση" (ΕΠ.ΑΝ.) με θέμα "Ελληνικός δρόμος για την έξοδο από τη κρίση".

Γ. Κοντογιώργης - Σύνταγμα, ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιοσύνη και πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα των μνημονίων - 30.1.2014

Ο Καθηγητής Γ. Κοντογιώργης (ομού με τους καθ. Β. Φίλιας, Δ. Καλτσώνης και Γ. Κατρούγκαλος) απαντά στα ερωτήματα της εκπομπής "Ελεύθερος Σκοπευτής" της 30.1.2014 και στον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα, σχετικά με το σύνταγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα των μνημονίων.

Γ. Κοντογιώργης - Ολιγαρχική επέλαση - 1.2.2014

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη, στις 1.2.2014, στην εκπομπή "Καλημέρα ΣΚΑΪ" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά.

Γιώργος Κοντογιώργης «Μέσα» επικοινωνίας και πολιτικό σύστημα

Γιώργος Κοντογιώργης

«Μέσα» επικοινωνίας και πολιτικό σύστημα(1)

α. Το πολιτειακό πεδίο των «Μέσων» επικοινωνίας

Για τις ανάγκες του επιχειρήματος που θα αναλύσω στην ανακοίνωσή μου θεωρώ αναγκαίο να επισημάνω ότι η θεμέλια βάση του νεοτερικού πολιτικού συστήματος έγκειται στο ότι διχοτομεί τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής.  Η κοινωνία προσλαμβάνεται ως ιδιώτης, η πολιτική αποδίδεται ενείδει ιδιοκτησίας στο κράτος, ορίζεται ως ταυτολογία της κρατικής εξουσίας.  Ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος (άρα την πολιτική) ορθώνεται το πεδίο της διαμεσολάβησης, το οποίο συγκροτούν σε πρώτο βαθμό οι κοινωνικές ομάδες συμφερόντων και σε δεύτερο βαθμό οι πολιτικές δυνάμεις. Αυτό υποδηλώνει σαφώς ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι αυστηρά ολιγαρχικό, προσομοιάζει σε μια εκλόγιμη μοναρχία. Δεν είναι επομένως ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε πολλώ μάλλον δημοκρατικό. Και σε κάθε περίπτωση, δεν γίνεται να είναι και τα δύο όπως ισχυρίζονται οι θεωρητικοί ταγοί του. Όντως, η αντιπροσώπευση απαιτεί μια σχέση εντολέα εντολοδόχου ανάμεσα στην κοινωνία και στον φορέα της πολιτικής, ενώ η δημοκρατία την ολική ενσάρκωση της πολιτείας από την ίδια την κοινωνία, που κατέχει αντί του κράτους την καθολική πολιτική αρμοδιότητα.

Σε ένα σύστημα διαμεσολάβησης –και όχι αντιπροσώπευσης- όπως το σημερινό, είναι προφανές ότι τα «Μέσα» επικοινωνίας καλούνται να παίξουν έναν, επίσης, διαμεσολαβητικό ρόλο, ανάμεσα στον νομέα και παραγωγό της πολιτικής και στον υπόχρεο ή καταναλωτή του πολιτικού «προϊόντος», τον πολίτη.  Εξού και τα «Μέσα» επικοινωνίας γίνονται αντιληπτά  και θεσμίζονται ως «Μέσα» ενημέρωσης.