Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Γιώργος Κοντογιώργης, «Δεν φταίει η Siemens και η Novartis, οι Έλληνες είναι διεφθαρμένος λαός»


Γιώργος Κοντογιώργης, «Δεν φταίει η Siemens και η Novartis, οι Έλληνες είναι διεφθαρμένος λαός»
Γιώργος Κοντογιώργης
17 Σεπτεμβρίου 2019
699

Πριν χρόνια ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε δηλώσει στον Σκάι: «Δεν φταίει η Siemens και η Novartis, οι Έλληνες είναι διεφθαρμένος λαός». Εάν εξαναγκάσει κάποιος μια γυναίκα να είναι σε πορνείο και ας υποθέσουμε ότι εκτός από τον χρόνο που είναι εξαναγκασμένη να είναι εκεί, αρχίσει και της αρέσει, ποιος φταίει; Αυτή η δυστυχής που την εξανάγκασε κάποιος ασκώντας βία επάνω της;
Διότι αν όσοι ισχυρίζονται αυτά είχαν διαβάσει έστω και λίγο, όχι τους ολιγογράμματους που δεν αποκρύπτουν της απέχθειά τους προς την κοινωνία, αλλά έστω τους ολιγαρχικούς της αρχαιότητας, τον Πλάτωνα, ή ακόμη τον δημοκρατικό Αριστοτέλη, θα γνώριζαν ότι το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που δημιουργεί το ήθος και το έθος της κοινωνίας.
Σήμερα, το πολιτικό σύστημα λέει εμμέσως στον πολίτη ότι για να φτιάξει ένα σπίτι πρέπει να λαδώσει. Του λέει ότι για να φοροδιαφύγει πρέπει να λαδώσει. Του λέει ότι για να διορίσει το παιδί του πρέπει να ζητήσει από τον πολιτικό ρουσφέτι. Ένας υπουργός δεν τιμωρείται πολιτικά εάν βάζει τη γυναίκα του με ξεχωριστή εταιρεία να κάνει δουλειές με το κράτος, τις επιλογές του οποίου ο ίδιος επηρεάζει άμεσα ή συνήθως εμμέσως. Ούτε εάν κάνει κουμπαριές με μεγαλοεπιχειρηματίες και εξασφαλίζει χρήμα για τις προεκλογικές δαπάνες του κι όχι μόνο.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, είναι τι επιλογές έχει η κοινωνία. Το πολιτικό σύστημα διαφθείρει την κοινωνία, τής καλλιεργεί τη διαπλοκή και μετά την κατηγορεί γι’ αυτό που της έκανε. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στην κρίση οι δανειστές δεν άγγιξαν ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε τη νομοθεσία που αφήνει περιθώρια για διαπλοκή και διαφθορά.
Διεφθαρμένος λαός κατά την κομματοκρατία
Έτσι, οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να εθίζονται στην έννοια της κομματοκρατίας, δηλαδή του ιδιοτελούς συμφέροντος που τους κρατάει στον αφρό. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επανεκλογή τους, το πως θα αποκτήσουν αξιώματα και βέβαια πώς θα διαχύσουν την ευθύνη, πως θα ενοχοποιήσουν την κοινωνία για να έχουν ελαφρυντικά σε ό,τι διαπράττουν.
Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα πρέπει να εκλείψει. Από την άλλη πλευρά, όμως, έχουμε πρόβλημα με τι θα το αντικαταστήσουμε. Αν αναζητήσουμε ένα νέο σωτήρα, αυτός θα βγει από το ίδιο σύστημα, ή το σύστημα θα τον αφομοιώσει, ή θα τον καταλύσει πολιτικά. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν μπορεί να αναδειχθεί ένα νέο σχήμα, ένας ηγέτης και μία πολιτική δύναμη, η οποία θα προτείνει και θα εμπνεύσει ένα πρόταγμα μετάβασης σε μια άλλη εποχή. Σε μία εποχή, στην οποία θα αλλάξει ριζικά η θεσμική σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής, έτσι ώστε να αναγκαστούν οι πολιτικοί να πολιτεύονται για χάρη του δημόσιου συμφέροντος.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Αν κάποια πολιτική δύναμη επιχειρήσει να το επιβάλει μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα συσπειρωθούν όλοι και θα την ακυρώσουν. Γύρω από το παρόν σύστημα έχουν υφανθεί νοοτροπίες και ισχυρά συμφέροντα που το κάνουν δύσκολο αντίπαλο, αλλά και μη ανατάξιμο. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η αλλαγή μπορεί να προκύψει ή από κατάρρευση ή από ανατροπή, υπό τον όρο ότι υπάρχει ένα πρόταγμα, ότι θα ξέρουμε πως θέλουμε να πάμε στο μέλλον και εμείς, όπως πηγαίνουν ήδη κυρίως στη Δύση.
Μας κλωνοποίησαν στο όνομα του “εξευρωπαϊσμού”
Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε όχι μόνο την καταστροφή που έχει υποστεί η Ελλάδα από τα μνημόνια και την εξάρτησή της, αλλά και το γεγονός ότι είμαστε σε έναν επικίνδυνο γεωπολιτικό χώρο. Όπως έχουν διαμορφωθεί οι συσχετισμοί, κινδυνεύουμε να αποτελέσουμε εύκολο θήραμα για την Τουρκία. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα, γιατί δεν μπορείς να λειτουργήσει πολιτικά, έχοντας κατά νου ότι βρίσκεσαι στον Καναδά ή στη Σουηδία που δεν υπάρχουν οι γεωπολιτικές συνθήκες της περιοχής μας.
Πάντως, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν βλέπω να υπάρχει η αναγκαία συνείδηση και γνώση, ούτε καν σε επίπεδο διανοουμένων. Η ελληνική διανόηση είναι κατά κανόνα μηρυκαστική. Δεν διαθέτει αυτονομία σκέψης. Παπαγαλίζει ό,τι τής σερβίρεται από τη Δύση, το οποίο δεν είναι υποχρεωτικά αυτό που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Δεν είναι ούτε καν αυτό που αρχίζει να διαμορφώνεται δειλά στη Δύση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσες φορές δοκιμάζει κάποιος να υποδείξω μία λύση για κάποιο πρόβλημα, η απάντηση είναι: «έχει γίνει αυτό πουθενά αλλού; Το έχει πει κάποιος άλλος;». Θεωρούν αδιανόητο να παραχθεί πρωτότυπη σκέψη από Έλληνα! Οφείλεις να προτείνεις λύσεις που θα είναι εναρμονισμένες με το πολιτικώς ορθό, δηλαδή με τον δυτικό κανόνα. Γιατί; Το μυστικό βρίσκεται στην εποχή που μάς επέβαλλαν την απολυταρχία και μας κλωνοποίησαν, στο όνομα του “εξευρωπαϊσμού”. Μας δίδαξαν πώς να μην έχουμε αυτοεκτίμηση και αυτονομία σκέψης.

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

Γιώργος Κοντογιώργης, Το πολιτικό σύστημα έριξε την Ελλάδα στα βράχια



 
Γιώργος Κοντογιώργης,
Το πολιτικό σύστημα έριξε την Ελλάδα στα βράχια

10 Σεπτεμβρίου 2019
1608

Όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα, οι πολιτικές ηγεσίες δεν πήραν τα αναγκαία μέτρα για να αποτρέψουν την οικονομική κρίση, η οποία ουσιαστικά ήταν χρεοκοπία, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να υπαχθεί σε Μνημόνια. Κι όταν αυτά επιβλήθηκαν, οι κυβερνήσεις δεν πήραν μέτρα ανάταξης της χώρας, έκοβαν απλώς δαπάνες, όπου τους υποχρέωναν οι δανειστές. Αρχικά έκαναν περικοπές στους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και από την κοινωνική πρόνοια.
Στη συνέχεια οι δανειστές επέβαλαν μέτρα κατά των υψηλόμισθων και υψηλοσυνταξιούχων, που αρχικά τους ήθελαν συμμάχους μαζί με την πολιτική τάξη μέχρι να καθαρίσουν το τοπίο με τη φτωχολογιά και τη μεσαία τάξη. Στο μεταξύ επιδόθηκαν στην αποδόμηση του παραγωγικού ιστού της χώρας.
Προφανώς, δεν έλαβαν μέτρα ανασυγκρότησης στα νοσοκομεία, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στη Δικαιοσύνη κλπ, ώστε να εκλείψει η τριτοκοσμική εικόνα. Η Τρόικα, ωστόσο, άφησε το πολιτικό σύστημα ανέγγιχτο, όπως επίσης και τα προνόμια του πολιτικού προσωπικού. Τα οποία μέρα με τη μέρα αυγατίζουν. Αυτό γιατί; Γιατί έτσι τους είχαν και τους έχουν στο χέρι για να κάνουν τη “βρώμικη δουλειά”.
Για την ακρίβεια, η Τρόικα έβαλε όρο για την χρηματοδότηση των κομμάτων. Αλλά και οι ρυθμίσεις σ’ αυτόν τον τομέα ομολογούν την συνενοχή. Τί σημαίνει ότι ένα κόμμα δανείζεται με βάση την κρατική χρηματοδότησή του στο μέλλον; Το ΠΑΣΟΚ πως θα αποδώσει τα δάνεια που πήρε; Και ο Βενιζέλος είχε ομολογήσει ότι αν δεν αμνηστευθούν οι συνένοχοι των δανείων, οι αρχηγοί των κομμάτων θα πάνε φυλακή, αλλά αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα!
Γιατί, όμως, να μην πάνε φυλακή αυτοί που βλάπτουν κατά σύστημα τη χώρα; Μιλάνε για ποινικοποίηση της πολιτικής. Τι εννοούν με αυτό; ότι οι πολιτικοί πρέπει να εξαιρούνται από το κράτος δικαίου, να είναι πάνω από το νόμο; Δηλαδή, αν ο πολιτικός εξαπατεί, καταδολιεύει και κλέβει μια ολόκληρη χώρα, δεν πρέπει να πάει φυλακή; Η πολιτική θα έπρεπε να υπόκειται στη Δικαιοσύνη πολύ πριν υπαχθεί σε αυτήν ο απλός πολίτης. Να θυμίσω ότι το σύστημα αυτό ομοιάζει σαν μια σταγόνα νερού με την απολυταρχία του παρελθόντος;
Οι εκλογές δεν είναι δικαστήριο
Ακούω συχνά ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη, η οποία αποδίδεται στις εκλογές. Αλλά ακόμα και τον καλύτερο πολιτικό ο κόσμος μπορεί να τον βαρεθεί και να πάρει κάποιος άλλος τη θέση του. Οι εκλογές αποφασίζουν ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Δεν είναι δικαστήριο, δεν απονέμουν δικαιοσύνη. Δεν αποτελούν ποινή. Η πολιτική ευθύνη αποτελεί την υψίστη απάτη, διότι χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να εξαιρεθεί ο πολιτικός του κράτους δικαίου. Εάν δεν αλλάξει το πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει περίπτωση η χώρα να βγει στο ξέφωτο. Εάν αυτό ήταν εφικτό θα είχε συμβεί στους δύο αιώνες του ελεύθερου βίου μας.
Οι νόμοι και οι κυβερνητικές πολιτικές οφείλουν να έχουν και τη συναίνεση της κοινωνίας. Στα χρόνια των Μνημονίων και όχι μόνο, οι κυβερνήσεις λένε και ξαναλένε σε όλους τους τόνους πως ό,τι κάνουν το κάνουν, επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση. Πως είναι μονόδρομος. Ασφαλώς για τον Σόιμπλε δεν υπήρχε άλλη λύση, ασφαλώς για τις αγορές δεν υπάρχει άλλη λύση. Για την κοινωνία, όμως, θα βρισκόταν άλλη λύση αν προϋπόθεση για να ισχύσει ένα νομοθέτημα, θα ήταν να ερωτηθεί η ίδια η κοινωνία.
Εάν η κάθε κυβέρνηση υπέκειτο σε διαδικασίες κοινωνικής συλλογικότητας, θα είχε λεηλατηθεί και αποδομηθεί η Ελλάδα; Εάν ο πολιτικός γνώριζε ότι η συστηματική εξαπάτηση που διαπράττεται με το να λέει ό,τι θέλει προ των εκλογών και να επαινεί εαυτόν στη συνέχεια ότι τα αναίρεσε, θα είχε συνέπειες, δεν θα πρόσεχε να είναι πιο υπεύθυνος; Εάν ο υπάλληλος υπείχε προσωπική ευθύνη έναντι του πολίτη θα τολμούσε να του συμπεριφέρεται εκ του ασφαλούς σαν σατράπης;
Στα χρόνια πριν αλλά και μέσα στην κρίση δεν υπήρξε κάποιο σοβαρό πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Ποιος θα υποχρέωνε τις εκάστοτε κυβερνήσεις να επεξεργαστούν και να προτείνουν ένα τέτοιο πρόγραμμα, αφού παραμένουν ανεξέλεγκτες, ως εάν το κράτος είναι δικό τους;
Οι αμεσοδημοκράτες
Στο σημείο αυτό θέλω να είμαι σαφής. Οι μεγαλύτεροι εχθροί της δημοκρατίας σήμερα είναι αυτοί που αποκαλούνται αμεσοδημοκράτες. Είναι οι πιο μεγάλοι πολιτικοί ολιγάρχες, διότι όχι μόνο είναι απέναντι στη δημοκρατία, αλλά και παρέχουν νομιμοποίηση στο παρόν ολιγαρχικό σύστημα με το αιτιολογικό του δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα, με όποια μορφή και εάν το δούμε, είναι ο φερετζές της μοναρχευομένης ολιγαρχίας.
Το δημοψήφισμα είναι ό,τι και οι εκλογές. Δηλαδή, αποφασίζουμε σήμερα να δώσουμε ασυλία και άλλοθι διακυβέρνησης για τέσσερα χρόνια, σε αυτούς οι οποίοι από την επομένη ημέρα δεν θα μας γνωρίζουν και δεν θα μας λογαριάζουν. Το ίδιο ισχύει και για το δημοψήφισμα. Οι πολίτες καλούνται να αποφασίσουν για μία υπόθεση, τη στιγμή που για όλες τις άλλες υποθέσεις, που αφορούν στη διακυβέρνηση και στη νομοθεσία, θα αποφασίζει η κυβέρνηση. Τα περί “λαϊκής πρωτοβουλίας” δεν αλλάζουν τα πράγματα, διότι απλώς στη θέση των κομμάτων δεν θα υπεισέλθει το σώμα της κοινωνίας, αλλά οι διάφορες αυτόκλητες ομάδες συμφερόντων.
Για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα πρέπει η κοινωνία των πολιτών, ως αδιαμεσολάβητο σώμα να γίνει καθημερινός θεσμός της Πολιτείας. Για όλα. Το δημοψήφισμα επομένως δεν έχει καμία σχέση με τη δημοκρατία, ούτε καν με την αντιπροσώπευση. Είναι πολύ ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι οι λεγόμενοι αμεσοδημοκράτες δεν γνωρίζουν όχι μόνο τι είναι και ποιος ο σκοπός της δημοκρατίας, αλλά ούτε και τη διαφορά της με την αντιπροσώπευση.
Πιστεύουν ότι το σημερινό πολίτευμα είναι αντιπροσωπευτικό και ίσως ολίγον δημοκρατικό. Υπάρχουν τρία πολιτεύματα που θα πρέπει να γνωρίζουμε την ύπαρξή τους καθώς και τον χρόνο τους. Το ένα είναι η μοναρχία, η εκλόγιμη που διαδέχθηκε την κληρονομική μοναρχία, το άλλο είναι η αντιπροσώπευση και το τρίτο είναι η δημοκρατία. Τα τρία αυτά πολιτεύματα είναι τελείως ασύμβατα μεταξύ τους.