Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Γιώργος Κοντογιώργης, Η "ιμιοποίηση" της Ελλάδας έχει ήδη συντελεσθεί. Οι εσωτερικοί δυνάστες αποκομμένοι από την συλλογικότητα, βυθίζουν και τον βυθό της χώρας για να την κρατούν σε ομηρία και να την νέμονται. Συνέντευξη στα Επίκαιρα (220/1.1.2014)



 (1) Έχετε κατ’ επανάληψη υποστηρίξει ότι το σημερινό σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε δημοκρατικό… Ισχύει ειδικά στην Ελλάδα ή υπάρχει γενικότερη κρίση του δυτικού κοινοβουλευτισμού με τις οποίες "αποχρώσεις"  του στις διάφορες χώρες;
Γενικά στον κόσμο όλο, στην εποχή μας, δεν υπάρχει ούτε η δημοκρατία ούτε η αντιπροσώπευση. Όχι επειδή ο κοινοβουλευτισμός διέρχεται κρίση, αλλά διότι ως εκ της φύσεώς του δεν εγγράφεται στην αντιπροσώπευση ή στη δημοκρατία. Η δημοκρατία αποσυνδέει την πολιτεία από το κράτος και την αποδίδει στην ολότητά της στην πολιτικά συντεταγμένη κοινωνία. Η αντιπροσώπευση τέμνει την πολιτεία ανάμεσα στον εντολέα -την κοινωνία- και στον εντολοδόχο (την εξουσία). Αντιπροσώπευση και δημοκρατία είναι ούτως ή άλλως δύο διαφορετικά και ασύμβατα μεταξύ τους πολιτικά συστήματα. Το σημερινό πολιτικό σύστημα ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι, για τον απλό λόγο ότι το ενσαρκώνει εξ ολοκλήρου το κράτος. Εξού και μιλάμε για πολιτική κυριαρχία του κράτους. Η πολιτική εξουσία είναι και εντολέας και εντολοδόχος. Ο πολίτης, η κοινωνία στο σύνολό της, είναι ιδιώτης. Η ψήφος του πολίτη νομιμοποιεί δίκην διαιτητή τον φορέα της εξουσίας, δεν έχει όμως εντολιακό/αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο. Για να γίνει το πολίτευμα αντιπροσωπευτικό πρέπει η κοινωνία να συγκροτηθεί σε θεσμό της πολιτείας, να γίνει δήμος ώστε να αποκτήσει βούληση και να αναλάβει τις αρμοδιότητες του εντολέα. Για να γίνει δημοκρατικό πρέπει η κοινωνία/δήμος να αναλάβει το σύνολο της πολιτικής αρμοδιότητας, να ασκεί τις αρμοδιότητες του κυβερνήτη και του νομοθέτη που σήμερα ασκεί το κράτος.  Η ηθελημένη εκχώρηση της πολιτείας στο κράτος συνεισφέρει στη νομιμοποίησή του,  η πολιτεία όμως αλλάζει άρδην. Εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα από την πλευρά του διακυβεύματος της δημοκρατικής πολιτείας γίνεται σαφέστερο: Η δημοκρατία έρχεται να εμπραγματώσει την καθολική ελευθερία, ήτοι σωρευτικά στο ατομικό, κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο. Σήμερα βιώνουμε μόνο την ατομική ελευθερία και ορισμένα κοινωνικο-πολιτικά δικαιώματα. Δεν είμαστε λ.χ. πολιτικά ελεύθεροι. Το γεγονός ότι αυτό δεν μας ενοχλεί διότι η πολιτική ελευθερία δεν αποτελεί μέρος του αξιακού μας συστήματος. Η ατομική ελευθερία μπορεί να εξοικονομηθεί μέσα στο παρόν μετα-φεουδαλικό σύστημα της ολιγαρχικής πολιτείας, έστω και αν το πρόσημό της προσιδιάζει στην εκλόγιμη μοναρχία.

(2) Ισηγορία, ισονομία, ισοπολιτεία τρία δομικά στοιχεία της δημοκρατίας. Πώς μεταφράζονται στην ελληνική πραγματικότητα;
Οι τρεις αυτές αρχές για να γίνουν δομικά στοιχεία της δημοκρατίας πρέπει το περιεχόμενό τους να είναι εναρμονισμένο στο σκοπό της δημοκρατικής πολιτείας, την καθολική ελευθερία. Στην εποχή μας, διακηρύσσονται μεν, δεν έχουν όμως σχέση με τη δημοκρατία. Αφορούν αποκλειστικά στην ατομική ελευθερία. Έχουμε ισηγορία ως ιδιώτες μεταξύ μας, ισονομία στις υποθέσεις της ιδιωτικής ζωής εν κοινωνία, ισοπολιτεία ως ατελείς πολίτες που ανήκουμε στο κράτος, όχι ως εταίροι, μέλη της πολιτείας. Για να αποκτήσουν οι αρχές αυτές δημοκρατικό περιεχόμενο πρέπει ο πολίτης να εγκατασταθεί σε μια δημοκρατική πολιτεία. Σήμερα όμως δεν συμβαίνει αυτό διότι δεν συντρέχει δεν συντρέχει η δημοκρατία. Στην ελληνική πραγματικότητα ωστόσο, όπου ακόμη και αυτή η αξιωματική ολιγαρχία έχει διαφθαρεί από την κομματοκρατία, οι αρχές της ολιγαρχίας τελούν υπό την αίρεση της σχέσης ενός εκάστου με τους θύλακες των ποικιλώνυμων συμμοριών που λυμαίνονται το κράτος.
(3) Ποια είναι τα πρωτογενή αίτια της ελληνικής κρίσης. Μέχρι που φθάνει  η ευθύνη των πολιτικών και που αρχίζει των πολιτών;
Τα πρωτογενή αίτια είναι ακραιφνώς πολιτικά. Οφείλονται στο απόλυτο διαζύγιο της πολιτικής με την κοινωνική συλλογικότητα και, κατ'επέκταση, στην ολοκληρωτική ιδιοποίηση του κράτους από τους θαμώνες της παρασιτικής ολιγαρχίας. Δεν δέχομαι τον επιμερισμό της ευθύνης ώστε να διαχυθεί από την πολιτική τάξη στο σύνολο της κοινωνίας. Πρώτον διότι δεν είναι η πολιτική τάξη πρωτογενώς υπαίτια του προβλήματος. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που, για λόγους που έχω εξηγήσει αλλού, κάνει υποχρεωτική την πολιτική ιδιοποίηση. Δεύτερον, διότι ο πολίτης δεν έχει ουσιώδη λόγο στα πολιτικά πράγματα. Μπορεί, στο πλαίσιο αυτό, να επιλέξει μιαν μεταξύ των συμμοριακών ομάδων που ενδύονται την λεοντή των κομμάτων. Και αυτό μέσα από  ποικίλους όσους εξαναγκασμούς. Όμως, η εναλλαγή στην εξουσία, στο σύστημα αυτό, έχει αποδειχθεί ότι δεν αποτελεί λύση. Τρίτον, διότι ουδεμία δυνατότητα έχει ο πολίτης να αγγίξει τον πολιτικό και τις πολιτικές του. Του επιτρέπεται μόνο να επωφεληθεί προσωπικά, με την εγγραφή του στο κομματικό κατεστημένο. Τέταρτον, επειδή όταν το σύστημα υπαγορεύει στον πολίτη πώς αν θέλει να ευδοκιμήσει στον τομέα του ή να έχει τις αυτονόητες παροχές που δικαιούται πρέπει να διέλθει από το πολιτικό γραφείο ή να διαπλακεί/διαφθαρεί, δεν έχω την αξίωση να γίνει αναχωρητής, να ιδιωτεύσει ή να εγκαταλείψει τη χώρα για να μην παίξει με τους όρους του. Μια έννομη πολιτεία δημιουργεί τους κανόνες που όχι μόνο ελευθερώνουν τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, αλλά και εμποδίζει την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Ο έλληνας πολίτης δεν είναι φύσει διεφθαρμένος. Ο ίδιος πολίτης που διόρισε το γιό του ή έλαβε παράνομη επιδότηση ή λάδωσε, επειδή το σύστημα του το υπαγόρευσε, εάν βρεθεί σε άλλη χώρα που ισχύουν άλλοι κανόνες θα λειτουργήσει διαφορετικά ή εάν ενταχθεί σε μια συλλογικότητα και τον κληθεί να αποφασίσει πώς πρέπει να γίνονται όλα αυτά, θα απαντήσει με όρους δημοσίου συμφέροντος. Το σύστημα λοιπόν ευθύνεται όχι οι άνθρωποι. Εάν το ελληνικό πολιτικό σύστημα παράγει πολιτικούς "σκουπίδια" ή εάν προϋποθέτει τη διαφθορά των πολιτών είναι γιατί ως εκ της φύσεώς του αποδομεί την κοινωνική συλλογικότητα κάνοντας απαγορευτική την εναρμόνιση των πολιτικών του με αυτήν.
(4) Η μεταπολιτευτική ρουσφετολογική κομματοκρατία αποδείχθηκε εξαιρετικά ανθεκτική. Η κρίση και το Μνημόνιο θα επιφυλάξει και για τη ΝΔ  την τύχη του ΠΑΣΟΚ; ´Η θα μετασχηματιστεί το ίδιο το  σύστημα σε νέα ενοποιημένη παράταξη και θα επιβιώσει, θα συνεχίσει business as usual;
Είναι όντως ανθεκτική η κομματοκρατία αφού διαρκεί κοντά δύο αιώνες. Το γεγονός ότι μέσα στην κρίση τρώει τα παιδιά της, αυτό οφείλεται στην εμμονή της να διατηρεί το κεκτημένο του συστήματος, να πορεύεται με γνώμονα τις ιδιοτέλειές της, να υποτάσσει τη χώρα στον ξένο παράγοντα, αντί να υπερβεί το εαυτό της και να εναρμονισθεί με το συμφέρον της εθνικής συλλογικότητας.
(5) Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε απότομα σε ποσοστά εξουσίας αλλά μπορεί κατά τη γνώμη σας να διαχειριστεί τη κατάσταση;
Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει έγκλειστος στο παλαιοκομματικό καθεστώς που εξέθρεψε την κρίση. Προφανώς δεν έλαβε κανένα μήνυμα. Ο πολιτικός του λόγος, το υποτιθέμενο πρόγραμμά του, ανάγονται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο παρελθόν. Η προσέγγιση της κρίσης, η πρότασή του για την αντιμετώπισή της, δεν αγγίζουν στο παραμικρό την κομματοκρατία και το δυναστικό κράτος. Όταν διαπιστώνει κανείς ποιοί θα μας κυβερνήσουν εάν ανέλθει στην εξουσία ή ποιούς καλεί να εκφέρουν γνώμη για τα μείζονα ζητήματα, όπως για τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, μόνο θλίψη και απελπισία μπορεί να αισθανθεί. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι η πρότασή του για το πολιτικό σύστημα εξαντλείται στην προβολή της ηθικής του ακεραιότητας και στην εναλλαγή στην εξουσία, όχι στην υπέρβαση του συστήματος ή στην άρση των αιτίων που οδήγησαν τη χώρα στον Άδη. Εάν δεν αλλάξει άρδην, ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα σημάνει με ακρίβεια τη νομιμοποίηση και τη μονιμοποίηση της καταστροφής. Θα λειτουργήσει δηλαδή ως το "μαξιλαράκι" των αγορών και της Μέρκελ.
(6) Υπάρχει πρόθεση να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου. Πρόκειται περί άμυνας του πολιτεύματος ή για δίωξη πολιτικού αντιπάλου με πρόσχημα την προστασία της Δημοκρατίας;
Η ΧΑ είναι το απόστημα ενός καθολικού καρκινώματος που είναι η κομματοκρατία. Η δίωξή της εγγράφεται αποκλειστικά σε κομματικές σκοπιμότητες. Ουδείς μίλησε για την ανάγκη άρσης των αιτίων που οδήγησαν στη ΧΑ. Διότι εάν ετίθετο έτσι το ζήτημα η ΧΑ δεν θα ήταν το πρώτο ή, έστω, το μόνο κόμμα που θα έπρεπε να τεθεί υπό απαγόρευση και, μάλιστα, να πάει αύτανδρη η πλειονότητα των στελεχών του στα κάτεργα. Η κοινωνία γνωρίζει ότι η κατάλυση του κρατούντος πολιτεύματος αποτελεί ήδη γεγονός, δεν χρειάζεται να περιμένει τη ΧΑ για να συμβεί. Η ΧΑ αναδείχθηκε στο πολιτικό προσκήνιο για τους ίδιους καταρχήν λόγους με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο μεν αντιμετωπίζεται ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, ενώ η ΧΑ ως αρνητικός στιγματισμός του καθεστώτος. Η ΧΑ είναι το τελευταίο στάδιο της απόγνωσης, της αίσθησης αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας και του καθεστώτος βιασμού που της επέβαλε η συνάντηση του συμφέροντος της κοινοβουλευτικής κομματοκρατίας με τον εξωτερικό παράγοντα.
(7)  Υπάρχει τρόπος να αντισταθμιστεί, να ελεγχθεί η δύναμη των αγορών;

Οι αγορές έγιναν παντοδύναμες από τη στιγμή που χειραφετήθηκαν από την κρατική επικράτεια και ανέπτυξαν πλανητική κινητικότητα. Η παντοδυναμία τους αυτή όμως δεν είναι πρωτογενής. Οφείλεται στο γεγονός ότι αυτές μετέβησαν στο μέλλον, ενώ το πολιτικό σύστημα παρέμεινε ερμητικά έγκλειστο στο παρελθόν, στον 18ο αιώνα. Το διακύβευμα είναι η κοινωνία των πολιτών να (ξανα-)γίνει αιτία και σκοπός της πολιτικής. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει η κοινωνία από ιδιώτης να μεταβληθεί σε διαρκή θεσμικό παράγοντα της πολιτείας. Ώστε, η μετάβαση από την παντοδυναμία των αγορών στην παντοδυναμία της κοινωνίας των πολιτών θα επιτευχθεί μόνον όταν η τελευταία συγκροτημένη σε δήμο θα ανακτήσει την ιδιότητα του εντολέα. Όταν θα μετέχει η ίδια στη λήψη των αποφάσεων αυτοπροσώπως ώστε να εμποδίζει την ομηρία της πολιτικής τάξης από τις αγορές. Όταν το πολιτικό σύστημα θα γίνει εντέλει κατ'ελάχιστον αντιπροσωπευτικό. Όντως, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει η κοινωνία να διαδηλώνει ή να απεργεί για να πιέσει την εξουσία να πολιτευθεί κατά το συμφέρον της και δεν αξιώνει να της επιστραφεί η πολιτική αρμοδιότητα προκειμένου να αποφασίζει η ίδια για τα του οίκου της.
(8)  Θα τη σώσουμε τη χώρα ή θα είμαστε η γενιά που θα δρομολογήσει το θάνατο του ελληνικού κράτους και του ελληνικού έθνους; Τι πρέπει να γίνει;
Εάν αναλογισθούμε από πού παρέλαβε το νεοελληνικό κράτος τον ελληνισμό και την κατάντια στην οποία τον οδήγησε στη διάρκεια ενός μόνον αιώνα, μπορούμε δυστυχώς να συμπεράνουμε ότι εάν η κρίση αυτή δεν αποτελέσει την αφετηρία της υπέρβασης της ολιγαρχικής και συνάμα λεηλατικής κομματοκρατίας, η Ελλάδα θα μεταβληθεί σύντομα από χώρα σε χώρο. Μέχρι πρόσφατα το κρατικό αυτό μόρφωμα κατέστρεφε τον μείζονα ελληνισμό. Τώρα αποτελειώνει ότι απέμεινε εντός του κράτους. Η "ιμιοποίηση" της Ελλάδας έχει ήδη συντελεσθεί. Το ερώτημα είναι εάν θα αναμείνουμε μοιρολατρικά την επιβεβαίωση του τέλους της συντεταγμένης πολιτειακά εθνικής συλλογικότητας ή θα αναλάβουμε ως κοινωνία τις τύχες μας, αίροντας το καθεστώς της διπλής (εσωτερικής και εξωτερικής) κατοχής που κατά παράδοση κατατρώει τις σάρκες μας. Για να επέλθει η λύτρωση, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να ανακτήσουμε την θεσμημένη μας συλλογικότητα ως εταίροι της πολιτείας, να εναρμονίσουμε επομένως το δυναστικό κράτος της νεοτερικότητας με την ανθρωποκεντρική μας ιδιοσυστασία. Η πολιτεία της κοινωνίας/δήμου (και όχι του κράτους/πολιτείας) βρίσκεται πίσω από τη μεγαλουργία και την μακροημέρευση του ελληνισμού. Με αυτήν και μόνο θα διασωθεί και σήμερα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: